Lang Lang speelt Beethoven

Over Adagio’s, Beethoven en pianist Lang Lang die uiteindelijk met de beker naar huis ging.

Vanochtend viel mijn oor het Adagio uit de 3e pianosonate (opus 2 nummer 3) in C majeur van Beethoven. Zo gruwelijk mooi.

Ik blijk een voorliefde te hebben voor adagio’s. Ik had het ook al met Ravel en Schumann. Niets ten nadele van andere tempi of andere componisten, maar goed.

Omdat ik niet meteen kon kiezen, maakte ik een playlist met allemaal versies van hetzelfde adagio.

Het leuke van playlists is dat je uitvoeringen kunt vergelijken. De verschillen zijn enorm. Het blijft ongelooflijk (en fascinerend) hoe dezelfde paar noten zo anders kunnen klinken.

LANG LANG

Zo kwam ik op de uitvoering van Lang Lang. Die wereldberoemde Chinese pianist. Aardige gozer volgens mij. Hij speelt visioniar, virtuoos, zeer gedetailleerd en begeistert. Hem zien spelen is al leuk.

Zijn versie van dit Adagio stak er bovenuit. Een gedeelde eerste plaats met de versies van Michelangeli en Gould, maar over hen heb ik al eens eerder geschreven.

Zo’n ultieme versie, wáár zit hem dat nu in? Wat heeft de ene uitvoering waarbij je als betoverd zit te luisteren, terwijl je bij een andere uitvoering niets voelt. Er worden toch precies dezelfde noten gespeeld?

Het is de lijm tussen de noten, denk ik. Zo wordt het een verhaal. Lang Lang grijpt je bij je lurven. De luisteraar wordt geleid, meegenomen. Ik ben ervan overtuigd dat dit een diep verlangen is van de luisteraar: meegesleept worden door de muziek. Hoe goed spelers technisch ook zijn, dit is een zeer zeldzame kwaliteit.

Wat die kwaliteit precies is, ik weet het niet. Misschien moet het een mysterie blijven. Maar Lang Lang hééft het.

piano foto (c) tom beek

Tom Beek is saxofonist, schrijver, webdesigner, vormgever en fotograaf. Je vindt hem regelmatig op Twitter en Instagram. Gek op jazz en koffie. Ruikt aan boeken.

Reactie op “Lang Lang speelt Beethoven”

Plaats een reactie