Jaeggi

Een studentenorkest kon je het met goed fatsoen niet meer noemen. De doktoren, bestuurskundigen en advocaten van het Leidsch Studenten Jazz Gezelschap hadden allang een goede baan of waren druk aan het promoveren. Geen haan overigens, die daar naar kraaide. Met zijn tienen zijn ze zo nog jaren dóór blijven spelen. Ik ben daar blij om: voor mij waren hun concerten zeer plezierige en dierbare kennismakingen met jazz.

Halverwege de jaren tachtig was dit gezellige oude stijl-orkest een graag geziene attractie in het Leidse jazzcafé The Duke. Als het LSJG speelde, zat de tent vol en vloeide het bier rijkelijk. De bandleden namen natuurlijk allemaal hun dispuut mee, of hun jaarclub, of allebei. Een sterk verdienmodel, zo’n studentenorkest. Het moet gezegd.

Mijn saxofoonleraar Bernard Berkhout was één van de solisten. Hij studeerde toen nog medicijnen — in die tijd deed je daar minstens twintig jaar over — en ik mocht vaak mee naar optredens. Geweldig vond ik het, om de oudere jazz te leren kennen. Mijn liefde voor Duke Ellington, Benny Goodman en Johnny Hodges is zó ontstaan.

De groep had eigenlijk wel wat weg van het Nederlandse Elftal uit 1974: elk orkestlid had een uitgesproken persoonlijkheid. Van sommigen wist je niet waar ze precies vandaan kwamen. Drummer Henk Robbers bijvoorbeeld, had een viswinkel, had ik gehoord. Van de pianist wist niemand 100% zeker of hij überhaupt had gestudeerd. Trompettist Frank Wouters had een glimlach op zijn gezicht, niet kapot te krijgen. Jan Wouter Alt, de gevaarlijke linksbuiten, speelde zonder uitzondering overal de pannen van het dak.Het onweerstaanbare plezier waarmee het LSJG speelde, dat is — zo bleek later — toch zeldzaam. Als deze band het op zijn heupen kreeg, rammelde alles en iedereen gezellig mee. Dan kreeg je de swing je om de óren. Dan waren ze net de Harlem Globetrotters. Onoverwinnelijk.

Een groot zwak had ik voor Adriaan Jaeggi. In mijn ogen was hij de alles verbindende factor van het orkest. Zijn aankondigingen waren buitengewoon welbespraakt, spits en hilarisch. Hij had een groot hart, stelde zich kwetsbaar op. Iedereen hield van hem. Ook zijn vijanden. Dat kon je zien. Muzikaal was hij niet de meest virtuoze van het orkest, maar in zijn spel toonde hij een enorm gevoel voor statement. Hij was wat jazz is. Speels, alert, gevat, fascinerend, aangenaam druk.

Veel later pas, kwam ik erachter dat hij een mooie carriere heeft gehad in de literatuur. Zijn boeken zijn geweldig. Hij schrijft prachtig over muziek.

Helaas, Adriaan Jaeggi werd heel ziek en overleed in 2008. Hij leefde veel, veel te kort. Hij was bijna zo oud als ik nu. Die wetenschap hakte er vandaag ineens in. Dat je er zomaar ineens niet meer kunt zijn.

Vandaag voel ik de behoefte om hem te herdenken. In dankbaarheid.

7 gedachten over “Jaeggi”

  1. Dankjewel Tom. Je was mijn liefste, meest uitdagende leerling ooit. Als jochie van 14 kwam je bij me.Zo slim, zo nieuwsgierig. Zo snel! En met heel veel zorgen voor zo’n klein mannetje toen. Ik bewonderde je en ben blij dat je zo ontzettend goed geworden bent. Ik hoop dat je een beetje rust hebt nu er in de muziek niets te beleven is. Echt vreselijk jongen. Maar het komt wel goed… Kus. Bernard

  2. Jee Tom, wat leuk, heb nog met hem gespeeld en ook met Frank Wouters. Wat zit die Kansas City Kitty listig in mekaar. Het bier kwam waarschijnlijk pas na afloop…

  3. Ooit het mooie “swim with Sam” gehoord van a balladeer? Mooi liedje dat voorman Marinus de Goederen schreef naar aanleiding van het boek “held van beroep” van Adriaan Jaeggi.

    Deze dus: http://youtu.be/lflcZf7J8lI

  4. Mooi stukje Tom.Fijn dat je zulke mooie herinneringen hebt aan ‘onze’ tijd. Bernard.

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.