De zonnige hooks van Hall & Oates

We schrijven Philadelphia, 1967. Tijdens een muziekwedstrijd in de Adelphi Ballroom lopen twee muzikanten elkaar tegen het lijf. Ze blijken veel gemeen te hebben en raken niet uitgepraat. De vriendschap tussen Daryl Franklin Hohl (1946) en John William Oates (1949) is geboren.

[arve url=”https://youtu.be/yRYFKcMa_Ek”]

DUO

Hall & Oates groeien op in de hoogtijdagen van de rijke, zonnige Philadelphia Sound, bekend van bijvoorbeeld The Three Degrees, The Trammps, Teddy Pendergrass, The Spinners, Harold Melvin & the Blue Notes en The O’Jays. Met een groot deel van deze artiesten werken Hall & Oates in hun beginjaren samen, als songwriter en sessiemuzikanten.

Hun carriere als duo begint in 1972. De boezemvrienden nemen de piepjonge, maar razend enthousiaste Tommy Mottola in de arm als manager en tekenen een platencontract bij Atlantic, waar het debuutalbum Whole Oates uitkomt.

[arve url=”https://youtu.be/7mdIWaRi-7c”]

Ze willen niet meeliften op de kruiwagen van Gamble & Huff, die de dienst uitmaken in Philly. Ze zoeken naar wat anders, naar een eigen mix van r&b, soul en folk. Hun tweede, zeer goed ontvangen album Abandoned Luncheonette (1973) is daarvan een mooi en geslaagd voorbeeld.

Daarop staat ook het nummer She’s Gone, later gecoverd door Lou Rawls, wat door het duo zelf wordt gezien als hun beste song. Toch vindt Atlantic de samenwerking geen succes en trekt de stekker eruit.

Blue Eyed Soul

Wanneer ze vervolgens tekenen bij RCA, keert het tij. Via de regionale radiostations wordt Sara Smile, Hall’s muzikale liefdesbrief aan zijn nieuwe vlam, een eerste bescheiden succes. Maar ze moeten er flink aan trekken en druk om een hit te schrijven is hoog. Op de radiostations, die langzaam maar zeker worden overspoeld met disco, krijgen de R&B-getinte songs van het duo nog maar weinig airplay. Maar in 1977 is het raak: Rich Girl staat op 1.

[arve url=”https://youtu.be/x1QoAHGUS8c”]

Opvallend is dat Hall & Oates een hoge gunfactor genieten in de black community. Wellicht speelt het mee, dat ze uit The City Of Brotherly Love komen? Wie het weet, mag het zeggen. Voor blanke soul-artiesten die street-credible waren, bedacht Georgie Woods van het door ‘zwarte’ R&B en civil rights movement gedomineerde radiostation WDAS de term blue eyed soul. Die term lijkt hen op het lijf geschreven. Tekenend voor hun schatplichtigheid is het album Live at the Apollo.

Hun songs kenmerken zich door zonnige hooks met teksten die iedereen aanspreken, vlotte Motown-achtige songstructuren en natuurlijk de kraakheldere lead vocalen van Daryl Hall. De liedjes lopen als een trein. De vocal harmonies zijn indrukwekkend en Oates — die alleen in de beginjaren nog lead zingt — blijkt een fenomenaal gitarist. Hun live shows zijn legendarisch.

[arve url=”https://youtu.be/ccenFp_3kq8″]

Docu

Begin jaren tachtig sturen Hall & Oates alle producers naar huis. Ze doen het liever zelf en met succes: in de VS alleen scoort het duo in totaal 34 hits, 7 platina albums en 6 gouden albums. Reden voor Billboard Magazine om hen uit te roepen tot the most successful duo of the rock era, nog vóór The Everly Brothers.

Het duo verkrijgt tot ver in de jaren tachtig een super-sterrenstatus. In de documentaire Behind the music komt ook de keerzijde van het succes in beeld.

Ondanks de radiostilte (zie de docu) zitten de heren niet stil. Everytime You Go Away een hit die in 1985 bekend wordt door Paul Young, is van Hall’s hand.

In 2003 leent Simply Red delen uit I can’t go for that voor de dance-hit Sunrise.

Sinds 2007 heeft Hall zijn eigen (bekroonde) online muziekserie Live from Daryl’s House waarin hij elke maand allerlei gasten uitnodigt. Of zoals hij het zelf noemt: ‘playing with my friends and putting it up on the Internet‘.

Hall & Oates treden op in Nederland tijdens het North Sea Jazz Festival 2014, op zondag 13 juli.

[arve url=”https://youtu.be/8Bse6LKrz_s”]

2 gedachten over “De zonnige hooks van Hall & Oates”

  1. Ik wil “Out of Touch” aan het lijstje toevoegen! (en Private Eyes) Maar ik kan me de street cred van Hall & Oates niet herinneren… bij mij is het altijd een guilty pleasure gebleven.

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.