Verslaving zit in een klein hoekje

Spelen vind ik belangrijker dan winnen. Dat wil zeggen: ik hóu wel van spelletjes, maar ik verlies altijd.

In mijn brugklastijd was tennis voor mij geen hobby, het was een obsessie. Echt goed werd ik niet, helaas. Alleen tegen het muurtje, in mijn zelfverzonnen Wimbledon-finale. Op mijn vijftiende werd ik genadeloos verleid door de gokautomaat in een café. Een dure grap deze relatie, die ik gelukkig vrij snel weer uitmaakte. Ruim voor mijn achttiende raakte ik kansloos verslingerd aan het roken — wat je met goed fatsoen geen spelletje kunt noemen, natuurlijk. De gevolgen van die neurotische bezigheid wist ik redelijk binnen de perken te houden. Maar verslavingsgevoelig ben ik altijd geweest. En dan laat ik muziek hier nog even buiten beschouwing.

iphone jeansEen aantal jaren geleden deed mijn verslavende natuur weer van zich spreken. Er waren weken dat ik de godganse dag zat te twitteren. Veel te leuk vond ik het, ik kon me er vreselijk in verliezen. Er gingen geen twee minuten voorbij of ik zat op mijn iPhone te kijken (zie de foto voor bewijsstuk nr. 1 — een lege(!) broekzak). De — op Twitter beruchte — 100k heb ik nog aangetikt, maar ik hou me tegenwoordig wat meer gedeisd. Wel zo sociaal ook, iemand die niet de hele dag op zijn telefoon kijkt. Dat doen er al genoeg.

Ik ben mijn leven aan het beteren. Toch kruipt de verleiding nog stééds af en toe mijn leven binnen. Heel sneaky, zonder dat ik het door heb.

Zo was er laatst iemand — ik noem geen namen, dat is lullig voor mijn vriendin — die een spelletje deed op haar telefoon. Ik weet het nog goed, het was een onbewaakt moment. Het spel zag er leuk uit, met kleurtjes en al. Ik waagde me er ook aan en installeerde het op mijn telefoon — geheel tegen mijn principes. (Zo zie je maar, principes heb je om je ergens aan te herinneren. Maar dat wist ik toen nog niet.) Het duurde niet lang en ja hoor: ik was er ook áán.

Wie zo’n game bedenkt, weet precies hoe het werkt. Je wilt steeds meer, steeds verder, nog beter, nog een keer. Je raakt maar niet verzadigd. De verschijnselen zijn zo obvious. Je hangt ongebruikelijk lang op de bank, wat je daarvoor nooit deed. Ineens schuif je dingen voor je uit. Je hebt geen zin meer in sex, klopt ook niet. Je reageert niet meer (of veel te laat) op sms’jes, app’jes en telefoontjes. Je laat huishoudelijke klusjes liggen (okee, dat was daarvoor ook al zo). Je gaat vroeg naar bed omdat je dan van jezelf gelegitimeerd verder mag spelen.

Het veranderde toen ik via Facebook mensen ging vragen om extra levens. Zelf zo’n verzoek krijgen zou voor mij een reden zijn om iemand voor de rest van z’n leven te blocken. Toen ik me dat realiseerde, wist ik: dit gaat te ver, nu is het afgelopen. Was ik er toch weer ingetrapt, héél eventjes.

1 gedachte over “Verslaving zit in een klein hoekje”

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.