Verdrinken in 'Night and Day' van Joe Jackson

Een jongen op school had ‘Real Men’ gezongen. In zijn eentje aan de piano. Het leek me doodeng. Maar het was prachtig. Het moet 1983 geweest zijn, ik zat nog in de brugklas. De dag erna had ik Night and Day van Joe Jackson meteen gekocht. In de Free Record Shop in de stad hadden ze ‘m alleen op cassette.

Binnen een paar weken kende ik alle liedjes uit mijn hoofd. Pas veel later kreeg ik de LP in handen. Met die prachtige hoes.

Kijk daar staat-ie, in het midden: Joe Jackson, met zijn band.

Een synthesizer. Een basgitaar. Een asbak, een oude plaat. En kijk, een saxofoon. Zou Joe die zelf spelen? Waren ze aan het repeteren? Was dat gewoon bij hem in de woonkamer? Of was het een studio?

Urenlang staarde ik naar de LP-hoes. Dan fantaseerde ik over hoe het zou zijn om zelf muziek te maken. Dag en nacht in zo’n hok. In een grote stad, vol mensen, muziek en mysterie.

Wat ik in deze muziek hoor en wat ik toen allemaal in deze foto zag, is eigenlijk veel meer dan de hoes zelf. Iets waarin mijn eigen verwondering en verwachting van de wereld worden samengevat. Van alles wat ik hoopte en wat ik vreesde. Dingen die nog zouden komen, volwassenheid enzo.

Midden in de nacht op de trein wachten met je instrument losjes onder je arm. Urenlang de knoppen draaien van een synthesizer, om precies dat ene geluidje te vinden dat je in je hoofd hebt. Samen nummers schrijven met de drummer. Sjekkies roken. Dag en nacht spelen. Terloops blikken uitwisselen met de meisjes, die dat allemaal prachtig zouden vinden. Joe Jackson was mijn held — en is dat nog steeds. Hij maakte zijn eigen muziek. Hij had kritiek op de wereld. hij deed het anders. Hij bedacht en maakte alles zelf.

Draai ik Night and Day, dan zie ik dat beeld weer, tot in detail. Een paar maanden later vroeg ik mijn moeder of ik saxofoon mocht gaan spelen.

5 reacties op “Verdrinken in 'Night and Day' van Joe Jackson”

Plaats een reactie