Vader weet de weg

Op ons vakantieadres wemelt het van de watervogels. Tussen de eenden, de meerkoeten en de meeuwen zwemt een gezin van futen. De kuikens zijn nog maar enkele weken oud en nog zó klein, dat ze een groot deel van de tijd op de rug van één van de ouders mogen meevaren. Intussen duikt en jaagt de andere ouder op visjes. Het is mooi en tegelijk aandoenlijk. Het roept ook vragen op.

Tot welke leeftijd moet je je kind beschermen? Wanneer weet je of je spruit op eigen kracht verder kan? Weet je als ouder wel wat goed is voor je kroost?

De wetten der natuur hebben bepaald, dat een jonge fuut na een week of tien grotendeels op eigen kracht verder moet. Voor mensenkinderen is dat anders geregeld. Onze zoon is nu zes maanden en zijn volgende stap is kruipen. Maar dan vóóruit. Want tot nu toe gaat het nog achteruit. Ook aandoenlijk. Dagelijks moedigen we hem aan, om de goede kant op te gaan.

Het kan zomaar binnen een dag gebeurd zijn hoor, want hij verandert veel en vreselijk snel, zo’n kleine jongeheer van nog geen één. Het zal in elk geval langer dan tien weken duren voordat hij zelfstandig het ouderlijk huis uit vliegt.

Zaterdag maakten we een heerlijke wandeling, met de Friese zon op onze hoofden en de zeewind in onze haren, waarbij ik — trots als een koning — mijn zoontje bij me, vóór me droeg in zo’n draagzak. In eerste instantie vonden wij zo’n buidel maar een onhandig ding en stelden het gebruik ervan maanden uit. (En laten we wel wezen, het ziet er niet uit.)

Inmiddels zijn we óm en werkt het prima. Mijn zoontje vindt het wandelen gewéldig; hij zit als een prins en kijkt zijn ogen uit.

Ons familietafereel doet denken aan de avonturen van het gezinnetje Fuut, dat we hier steeds voorbij zien zwemmen. Het deed me ook denken aan een liedje van Paul van Vliet (op muziek van Rob van Kreeveld), dat ik in de brugklas leerde kennen.

Veilig achterop beschrijft op een schitterende manier het gevoel van vertrouwen en veiligheid. Veilig bij je vader achterop de fiets zitten. Vader weet de weg, vader weet waarheen.

Ik vond het liedje zo mooi dat ik er een instrumentale versie van heb gespeeld, tijden het eerste C’est le Tom qui fait la musique concert, samen met Stefan Lievestro en Mark Schilders.

Vader zijn is een hele verantwoordelijkheid. Ik wens vader fuut, mezelf én onze gezinnen een hele goede reis.

[soundcloud url=”http://api.soundcloud.com/tracks/7546939″ params=”color=ff6600&auto_play=false&show_artwork=true” width=” 100%” height=”166″ iframe=”true” /]

2 gedachten over “Vader weet de weg”

  1. Prachtig liedje Sylvie, ik kende het niet. En dank voor je mooie woorden. We blijven proberen om het beste te doen :)

  2. Gevoelsmatig wil je je kinderen hun hele leven beschermen en behoeden. Ze nemen stappen op het moment dat ZIJ er aan toe zijn. De ene keer vraagt zo’n stap begrenzing, een andere keer bemoediging. Maar steeds roept mijn hart: ‘Ga nou niet zo snel!’
    Tijdens het lezen dacht ik aan Hé kleine meid van Herman van Veen http://www.youtube.com/watch?v=wO7_tp0rD7c

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.