The State of Independence

Donna Summer had monsterhits als McArthur Park, Could it be magic, Last Dance, Bad Girls, No More Tears en Hot Stuff. Maar in 1981 wilde The Queen of Disco af van haar bubblegum-imago.

Platenbaas David Geffen bracht haar in contact met Quincy Jones. Dat bleek artistiek én commercieel gezien een meesterzet.

Q bevond zich na geweldige producties zoals Off the Wall, The Wiz en Give me the night op het hoogtepunt van zijn succes. En toen moest Thriller nog uitkomen.

Summer ging aan de slag met het dream team van Quincy Jones. Wat enigszins werd bemoeilijkt doordat Summer in die periode ook zwanger was. Uiteindelijk hadden ze zes maanden nodig om de plaat af te maken.

Het album Donna Summer (1982) is het verbluffende resultaat. Jones omringt de zangeres met magistraal geproduceerd materiaal. Verfijnde popsongs, geraffineerde strijkers, imposante disco-bouwwerkken zoals Love is in Control en de zoet maar niet niet kitscherig gearrangeerde jazz-standard Lush Life.

Eén van de singles State of Independence stond in Nederland — en nergens anders — maar liefst acht weken op nummer 1. Een nummer met een opmerkelijke ontstaansgeschiedenis.

[arve url=”https://youtu.be/cPlNrP9B2Zs”]

Jon & Vangelis

Jon Anderson (leadzanger van Yes) en de Griekse synthesizer-tovenaar Vangelis brachten het een jaar ervoor uit op het album The Friends of Mr. Cairo. Een Caraïbisch ritme met een electronische touch van drums en synthesizers, een zeer spiritueel geladen tekst en een hypnotiserende melodie.

De spanning in The State of Independence hangt continu in de lucht. Aan de organische liedvorm is goed te horen dat Jon & Vangelis het nummer al improviserend in elkaar hebben gezet.

Dat Quincy Jones zoveel details van het origineel intact heeft gelaten in zijn bewerking voor Donna Summer, is bijzonder te noemen.

Jon & Vangelis waren in deze periode zelf ook op het hoogtepunt van hun roem. En wie zal het zeggen, ook op hun creatieve hoogtepunt. Want als je zó wordt gecovert door Quincy Jones, is dat het ultieme teken van bewondering en respect.

De hand van de meester

Productioneel haalt Jones alles uit de kast: de beste sessie-musici, technici en arrangeurs. Wat te denken van het achtergrondkoor in State of Independence: Michael Jackson, Stevie Wonder, Dionne Warwick, Lionel Ritchie, Kenny Loggins en Michael McDonald.

Deze bijzondere sessie inspireerde Jones tot We are the world, dat enkele jaren later, in 1984 zou plaatsvinden.

Het koor sluit af met een tekst van Stevie Wonder:

“Just as all creation is as one with the universe, may we too be one with each other”.

Een schitterende song in een subliem arrangement met een prachtige boodschap, die op het lijf is geschreven van een magische zangeres.

[arve url=”https://youtu.be/8W9RDMnuU_E”]

3 gedachten over “The State of Independence”

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.