Sam Butera, de beul uit New Orleans

De kans dat de naam Sam Butera u helemaal niets zegt, is vrij groot.

U denkt misschien aan één of andere uitsmijter uit The Sopranos. Of aan een boomlange varkensslager uit een Disneyfilm. Wacht, was hij in 1975 niet wereldkampioen worstelen in het zwaargewicht? Allemaal mis. Geen zorgen: straks kent u hem wel. En dan vergeet u hem nooit meer.

BIG HORN

Sam Butera is een beul van een saxofonist. Hij speelde moddervette, aanstekelijk swingende riffs en solo’s. En kon het publiek daarbij entertainen als geen ander. Hij was jarenlang de rechterhand van Louis Prima.

Die kent u wel. Van bijvoorbeeld Just a gigolo (I ain’t got nobody) of de klassiekers Oh Marie en Buena Sera. Die laatste twee werden in Nederland bekend door André Hazes. (Heeft u wel eens geprobeerd om het achtergrondkoortje van Just a gigolo mee te zingen en het woordje ‘gigolo’ te vervangen door ‘dikke lul’? Nee? Doen.)

Die orang oetan uit Jungle Book die I Wanna Be Like You zong? Dat is de stem van Louis Prima. (Hiervan staat overigens een leuke making of op YouTube.)

[arve url=”https://youtu.be/yMwseIJwNao”]

SAMEN

Louis Prima was een entertainer par excellence. Hij had Siciliaans bloed. Hij zong, acteerde, speelde viool en trompet. Een charmante, grillige man met een voorliefde voor dure pakken, gokken en paarden.

Prima had er al een mooie carrière op zitten, had een paar hits gescoord en een eigen big band gehad, toen hij in 1954 werd gebeld om te komen zingen in Las Vegas.

Het werk lag niet meer voor het oprapen, dus Prima zei meteen ja. Nog vóórdat hij een band bij elkaar had, tekende hij het contract.

Hij belde de zeventien jaar jongere saxofonist Butera, die regelmatig optrad in de club van Prima’s broer Leon, om een begeleidingsband te formeren voor hem en zangeres Keely Smith. Dezelfde dag nog reden ze van New Orleans naar The Sahara in Vegas.

Op het podium, tijdens de eerste gig, bedacht Butera de bandnaam ‘The Witnesses‘. Die naam is gebleven. De combinatie Prima, Smith en Butera als muzikaal leider — die ook goed kon arrangeren — bleek meteen een succes.

JIVE

Met zijn Napolitaanse dialect, jive talk en onverstaanbaar Engels wond Louis Prima het publiek in Vegas om zijn vinger — en in de rest van het land. De aanstekelijke, uiterst dansbare mix van jive, swing en rock ‘n roll werd erg populair. In 1955 werden ze getekend door Capital Records en de rest is history.

Butera en Prima waren voor elkaar geschapen. Hun samenwerking zou zo’n twintig jaar duren. Prima overleed in 1978, Butera in 2009.

[arve url=”https://youtu.be/3kTcjXhGbxU”]

Over zangeres Keely Smith — met wie Prima lange tijd getrouwd was — en haar de mysterieuze podiumgedrag, schreef één van mijn favoriete bloggers Gobblefunk een erg leuk stukje: ‘Zingen maar niet swingen‘.

HELD

Terug naar Butera. Luister eens naar die solo’s. Goddelijke ritmiek. Verhaaltjes met een kop en een staart. Met zijn royale, smeuïge saxofoongeluid en zijn lenige dansjes honkte, scheurde en kreunde hij iedereen op de dansvloer tot extase.

Maar Butera was méér dan alleen een honker. Zijn spel is niet plat. Butera was een gentleman. Een swingende smaakmaker, die in dansritmes speelde, maar altijd vanuit de melodie.

Het mooiste is: de solo’s van Sam Butera staan gebeiteld in ons collectieve muzikale geheugen. En dat kun je maar van heel weinig saxofonisten zeggen. Dan heb je het dus goed gedaan.

[arve url=”https://youtu.be/O-a8kLtJSJ4″]

1 gedachte over “Sam Butera, de beul uit New Orleans”

  1. Ik ben een fan, sinds mijn 12e jaar, oftewel al 60 jaar. Ik kwam op deze site via Youtube. Grappig toch? Na 7 jaar toch nog een reactie op jouw stukje.

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.