Prince had gelijk

Het was zondagnacht. De straten waren al leeg, de kroegen waren al dicht. In de rokerige studentenkamer van mijn vriendinnetje brandde nog een beetje licht. We dronken pijpjes bier en rookten sigaretten. En als we tegen het ochtendkrieken besloten om maar te gaan slapen, was dat niet omdat we dat zo graag wilden, maar omdat alles op was.

Met mijn studie ging het niet goed. Alles wees erop dat ik mijn propedeuse niet ging halen. Ik rommelde maar wat aan. Mijn dagen hadden geen begin en geen einde. Mijn leven had geen doel, geen vaart, geen richting. Het schoot gewoon niet op.

Overdag lag ik het liefst zo lang mogelijk in bed. Ik spijbelde soms. Rond een uur of vijf ‘s middags kwam ik pas in beweging. Mijn dagelijkse ritme stond geheel in het teken van wat er ‘s avonds ging gebeuren. Ergens wat eten, roken, drinken, hangen, plaatjes draaien. Ik was continu platzak — ach ja, dat probleem kon er ook nog wel bij.

Mijn avonden bracht ik door in een wolk van muziek en andere verdovende middelen. In het gezelschap van mensen die dat, precies dat, óók het liefst deden. Want alles draaide om muziek. We wilden in muziek verdrinken en dan nooit meer wakker worden.

Wat dat betreft had ik het met mijn vriendinnetje toevallig goed getroffen, want zij was geen gewone Prince-fan, maar een obsessieve. Geen domme bakvis, maar gewoon helemaal gek van de muziek. Ze had een onwaarschijnlijk grote verzameling bootlegs van Prince. Op cassette. Een hele muur vol Prince!

Na een paar maanden verkering — toen ik alle live-versies van His Royal Badness wel zo’n beetje uit mijn hoofd kende — kwam in 1991 het album Diamonds and Pearls uit. Zij had ‘m op CD en die zondag draaiden we ‘m tot in de kleine uurtjes. Misschien wel veertig keer achter elkaar.

Mijn favoriete liedje was meteen al Money don’t matter tonight. Wat een vondst van Prince, die schitterende melodie en akkoorden. En dan die tekst. Het hypnotiserende liedje kwam aan alle kanten zó hard binnen dat me de tranen regelmatig in ogen sprongen.

Een paar weken na deze zondagavond nam ik een paar beslissingen die ervoor zorgden dat ik mijn leven weer op de rit zou krijgen. Of Prince er iets mee te maken heeft, weet ik niet. Maar nu, zesentwintig jaar later, denk ik even terug aan deze donkere tijd.

Dankjewel Prince, voor je muziek. Je gaf me hoop. En je had gelijk. Make sure your soul’s alright.

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.