Plaatjes draaien met The Pointer Sisters

Nog even een plaatje draaien: dat is sinds jaar en dag mijn favoriete ritueel om een intensieve dag mee af te sluiten.

Liefst natuurlijk sámen; met iemand die net zo’n muziekfreak is als ik. Zodat je elkaar kunt verrassen.

“Ogen dicht, dit ken jij vast niet!”
“Heb je deze live-opname al gehoord? Met die-en-die.”
“Wist je dat dit twee jaar daarvoor al is opgenomen door zus-en-zo?”
“Hey, nu ben ik aan de beurt!”

Dat idee. En dan eindeloos met CD’s, LP’s en (vroeger) cassettes in de weer, tot diep in de nacht. Dansen door de kamer.

Zo belandde ik ooit na een optreden op een boerderij. Een afzakkertje, bij een vriend die ook mijn collega was. Of was het nu andersom?

Enfin, we kletsten wat na over funk en dansmuziek, toen hij een verweerde, donkere LP-hoes tevoorschijn haalde.

“Dit moet je horen!”

Mijn bek viel open. Ik hoorde een waanzinnig funky drummer. Boem-boem-tak. Verder niks bijzonders, zou je denken. Maar probéér het maar eens. Superlekker en swingend gespeeld.

De geladen zangpartijen sloegen meteen in als een bom. Bonnie Pointer! Dacht ik te herkennen aan haar schelle timbre. Bleek Anita te zijn.

De samenzang van de vier zussen is helder en strak. (Hier zijn ze nog met zijn viertjes. Later zouden ze uit elkaar gaan en uiteindelijk met zijn drieën overblijven) Wat een power! Deze vrouwen weten waar ze het over hebben.

Ook die puntige gitaarpartij is perfect gedoseerd. Zoals alles in het arrangement. Minimaal maar toch essentieel; voelbaar aanwezig.

De tekst van Yes We Can Can klinkt ook positief en hoopvol:

“Make this land a better land
In the world in which we live
And help each man be a better man
With the kindness that you give”

Deze boodschap van The Pointer Sisters komt rechtstreeks uit de kerk! Welke kerk, dat maakt me op zo’n moment dan weinig uit.

Zou die bassist zich niet stierlijk vervelen? Als ‘ie elke maat hetzelfde moet spelen? Nee natuurlijk niet! Juist door de herhalingen zit er een soort hypnotiserende opbouw in.

De hoes leerde me wat ik had kunnen weten. Het liedje werd geschreven door Allen Toussaint. De peetvader van The Meters. De uitverkoren apostel van Professor Longhair. Samen met Dr. John ongekroonde koningen van New Orleans.

Wat een feest! Op naar de volgende plaat. Zo kan een mens redelijkerwijs toch niet op tijd naar bed?

pointer sisters yes we can can

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.