Over surfen, mijn studententijd en The Beach Boys

Stel je voor: je ligt in een strandstoel op, laten we zeggen, Venice Beach. Je kijkt naar surfers.

Lekker weer, beetje zweven over de golven, met je gespierde lijf en je witte tanden. Overal mooie vrouwen.. Hoe kun je nu niet van surfen houden?

Gek misschien, maar mij deed het nooit zoveel, dat surfen.

Ergens aan het begin van mijn adolescentie ben ik verslingerd geraakt aan muziek. Dat was in mijn geval — laat ik het voorzichtig zeggen — een nogal groot contrast met de surfwereld.

Studentenleven

Hoe mijn studentenleven eruit zag? De hele dag binnen zitten, achter de piano.

Thuis liep ik zolang mogelijk rond in mijn badjas, sax om mijn nek. Met alleen koffie en sigaretten.

Douchen om half vijf, niks aan de hand. (De supermarkten waren toen nog maar tot zes uur open he?).

Eén keer per jaar afwassen.

‘s Avonds op pad, naar concerten of om zelf te spelen.

Muziek ademen, muziek dromen, muziek léven.

Dan werd het later en later, je dronk en rookte eens wat.

Tussendoor een broodje shoarma. En dan plaatjes draaien tot het ochtendkrieken.

Alles wat riekt naar vitamines of de sportschool probeerde ik systematisch te vermijden.

Zonlicht kwam er ook niet aan te pas. En sixpacks horen in de koelkast. Ik draaide ook alleen maar zwarte muziek, volgens mij?

Enfin, mijn studentenleven als aspirant-muzikant had vrij weinig te maken met surfplanken, zonnebrand en witte stranden.

Muziek over surfen? Vond ik helemáál stom.

Te happy. Te hoog tandpasta-gehalte. Te blank.

Dus toen ik af en toe The Beach Boys tegenkwam in de platenwinkel, moest ik er niets van hebben.

Ga weg met je Surfin’ USA, dacht ik.

Dat was een vergissing.

Herkansing

Wat blijkt: The Beach Boys zijn briljant.

Schitterende nummers, met bloedmooie zanglijnen en harmonies.

Verrassende wendingen, ingenieuze liedvormen en allemaal hooks die je nooit meer vergeet, zo mooi.

Hier mijn twee lievelingsliedjes van The Beach Boys: God Only Knows en Tears in the Morning.

De lijst met superieure liedjes is natuurlijk nog véél langer.

Zucht.

Ik heb nog zóveel in te halen, te leren en te studeren.

Misschien is het zelfs wel tijd om te gaan surfen.


Tom Beek is saxofonist, tekstschrijver, WordPress expert en consultant. Je vindt hem op Twitter en Instagram. Gek van jazz, fotografie , films en SEO. Ruikt aan boeken.

Plaats een reactie