Met het Jazz Orchestra of the Concertgebouw in Japan

Van 15-22 november ben ik in Japan voor drie concerten met het Jazz Orchestra of the Concertgebouw.

We spelen het programma ‘Scribblin’ met muziek van trompettist en goede vriend Jan van Duikeren. Frisse, funky jazzmuziek, die ik ken van de cd ‘Fingerprint‘ waar ik op meespeel.

Enkele van deze stukken zijn bewerkt voor big band.

Gisteren traden we op in de Blue Note Tokyo. Eén van de mooiste jazzclubs die ik ooit heb gezien. De sfeer is geweldig. Het is rustig en stijlvol. Bezoekers worden echt in de watten gelegd.

Gelukkig is het voor de muzikanten minstens zo goed geregeld. Op elke hoek van de club staat minstens vier man personeel met water en snacks, vriendelijk te lachen en te applaudisseren, standby om alles voor je te doen.

Het is ongekend om zo’n aandachtig publiek te hebben. De mensen zitten met hun neus bijna bovenop het orkest.

Ze zijn muisstil. Tot ze eenmaal mogen klappen, dan houden ze bijna niet meer op.

Respectvol en hartverwarmend van de directeur tot en met de buschauffeur. Zoals alle Japanners die ik ontmoet, trouwens.

De Jazz Orchestra of the Concertgebouw speelt met tien invallers, maar dat zijn zeker niet de minsten.

De liedjes van Jan van Duikeren zijn superleuk om te spelen, we hebben veel lol op en naast het podium en iedereen is in topvorm.

De aankondigingen van Henk Meutgeert (de dirigent) zijn hilarisch. Bij het eerste optreden in Kawasaki dachten wij dat hij in het Portugees stond te praten tegen het publiek.

Henk heeft een paar prachtige arrangementen gemaakt, samen met Rob Horsting.

Gisteren speelden we met een tweede featured soloist, de mooiweer-gitarist Lee Ritenour uit L.A. (die overigens van de sokken werd gespeeld door Martijn). Grappig was, dat onze pianist Hans Vroomans (invaller voor Peter Beets) nogal lijkt op Lee Riteour en enkele keren voor hem werd aangezien.

De sfeer in de groep is erg goed. Een paar muzikanten doen nog wat kleinere concerten.

Woensdag spelen we nog met de big band in Kawasaki, ook met Lee Ritenour. Na drie dagen reizen, wachten, hard werken (tussendoor ben ik nog aan de laptop bezig om wat lopende klussen af te maken, zoals het artwork van mijn nieuwe cd!), lekker spelen en vechten tegen de jetlag is het nu tijd om even te relaxen.


Tom Beek is saxofonist, schrijver, webdesigner, vormgever en fotograaf. Je vindt hem regelmatig op Twitter en Instagram. Gek op jazz en koffie. Ruikt aan boeken.

10 gedachten over “Met het Jazz Orchestra of the Concertgebouw in Japan”

  1. Goed verhaal, Tom. Inspirerend te lezen dat de VOF mentaliteit voortleeft via de jazz. Wel een beetje respect graag voor ‘mooi weer gitarist’ Lee Ritenour die Rio Funk maakte toen jij nog aan je speen lag te kluiven
    ;-/). Succes en plezier daar en doe de groetjes van mij aan Hans als je wilt!

    Beantwoorden

Plaats een reactie