It Might As Well Be Swing

We maken een tijdreis naar juni 1964. Sonny Payne, de held van ons verhaal, drummer van de wereldberoemde Count Basie big band, was nog van de oude stal. Swing was zijn ding. Met het orkest (en een aantal strijkers) zat Payne in de studio met zanger Frank Sinatra om hem te begeleiden voor het album It Might as Well Be Swing, bekend van bijvoorbeeld Fly me to the moon. De arrangementen waren van Quincy Jones, die ook dirigeerde. Op de lessenaar staat More, het thema van de Italiaanse documentaire Mondo Cane uit 1962. Hoe Sonny Payne speelt is magistraal.

drumsOp papier is het niet zo ingewikkeld. De bovenste partij is de ride cymbal, de middelste partij is de rim shot, daaronder de kick (heel zachtjes in vieren) en de onderste is de gesloten hihat (op 2 en 4). Wat er nu precies zo magisch aan is, valt niet uit de bladmuziek af te lezen. Maar wat is dit allejezus goed gedrumd. Misschien is het juist wat hij allemaal NIET speelt — een studie op zich. Slechts enkele keren gooit Payne een handgranaatje in de groep, om de accenten van de blazers in te leiden of kracht bij te zetten. Voor de rest is het een grote, blij voorbij waggelende tank met swing. Wat een feest.

IT MIGHT AS WELL BE SWING

Sonny-Payne-1960De ritmesectie bestaat (behalve Payne achter de potten en de pannen) uit The Count zelf op piano, bassist George Catlett en gitarist Freddie Green. Deze heren kon je wel om een boodschap sturen.

Sinatra maakte sinds eind jaren veertig al furore. Niemand minder dan Miles Davis vertelde dat hij ballads leerde spelen door naar Sinatra te luisteren. Zijn behandeling van tekst en timing zag Miles als een lichtend voorbeeld.

Quincy Jones ontwikkelde hier zijn beroemde arrangeer-stijl: met riffs en ‘antwoorden’ in de blazers vulde hij de zangmelodie perfect aan.

Tel daarbij het geweldige orkest op van Count Basie, waarbij elke sectie klinkt als één instrument. Veel beter wordt het niet in big band land.

Zo hecht, helder en swingend kan jazz dus klinken. Het is al meer dan dertig jaar één van mijn favoriete vocale jazz-albums. Ik geniet altijd extra van Sonny Payne.
[arve url=”https://youtu.be/Hj40Su96CJ8″]

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.