Sonny Payne: ‘It Might As Well Be Swing’

De held van dit verhaal is drummer Sonny Payne.

Het is juni 1964, wanneer Sonny met de Count Basie big band ergens in Los Angeles in de studio zit met een aantal strijkers, om zanger Frank Sinatra te begeleiden voor het album It Might as Well Be Swing.

Het is na Sinatra-Basie de tweede plaat die Basie en Sinatra samen maken. Deze keer zijn de arrangementen van Quincy Jones, die ook dirigeert.

Op het repertoire staan popnummers (voor die tijd), die in een ‘swing’ jasje zijn gestoken.

Op de lessenaar staat More, het thema van de Italiaanse documentaire Mondo Cane uit 1962. Luister eerst maar.

De held van dit verhaal is drummer Sonny Payne, drummer van de oude stal. Swing is zijn ding. Hoe Sonny Payne hier speelt is magistraal.

Op papier is het allemaal niet zo ingewikkeld.

transcriptie drums Sonny Payne blog tom beek

De bovenste partij is de ride cymbal, de middelste partij is de rim shot, daaronder de kick (heel zachtjes in vieren) en de onderste is de gesloten hihat (op 2 en 4).

Wat er nu precies zo magisch aan is, valt niet uit de bladmuziek af te lezen. Maar wat is dit allejezus goed gedrumd.

Misschien is het juist wat hij allemaal NIET speelt — een studie op zich.

Slechts enkele keren gooit Payne een handgranaatje in de groep, om de accenten van de blazers in te leiden of kracht bij te zetten.

Voor de rest is het één grote, blij voorbij waggelende tank met swing. Wat een feest.

IT MIGHT AS WELL BE SWING

De ritmesectie bestaat (behalve Payne achter de potten en de pannen) uit The Count zelf op piano, bassist George Catlett en gitarist Freddie Green. Deze heren kon je wel om een boodschap sturen.

Sinatra maakte sinds eind jaren veertig al furore. Niemand minder dan Miles Davis vertelde dat hij ballads leerde spelen door naar Sinatra te luisteren. Zijn behandeling van tekst en timing zag Miles als een lichtend voorbeeld.

Quincy Jones ontwikkelde hier zijn beroemde arrangeer-stijl: met riffs en ‘antwoorden’ in de blazers vulde hij de zangmelodie perfect aan.

Tel daarbij het geweldige orkest op van Count Basie, waarbij elke sectie klinkt als één instrument. Veel beter wordt het niet in big band land.

Zo hecht, helder en swingend kan jazz dus klinken. Het is al meer dan dertig jaar één van mijn favoriete vocale jazz-albums. Ik geniet altijd extra van Sonny Payne.


Tom Beek is saxofonist, copywriter, WordPress expert, vormgever en fotograaf. Je vindt hem op Twitter en Instagram. Gek op jazz en koffie. Ruikt aan boeken.

Plaats een reactie