In gesprek met de stilte

Zondag 2 september gooide ik mezelf voor de leeuwen. Het was mijn tweede zelf-georganiseerde concert.

Een uur voor het optreden, loop ik toch nog wat te draaikonten. Alleen spelen is best eng. Het zijn pittige stukken. Er zitten muzikanten in de zaal, die hebben er verstand van. Zou ik het boeiend kunnen houden, een heel concert?

Saxofoon spelen, ik doe het zo graag. Ik krijg er geen genoeg van. Hard, zacht. Hoog, laag. Snel, langzaam. Diep, vlug. Rauw of zoet. Gepolijst of bitter. Grof of smooth. Versneld of verstild.

Enfin, gelukkig had ik een paar maanden gehad om daarover na te denken. De locatie, de oud-katholieke St. Vitus kerk in Hilversum, blijkt nog mooier te zijn dan ik dacht. Als ik tijdens de soundcheck de stukken nog eens doorspeel, word ik opnieuw betoverd door de akoestiek.

Alleen spelen is een gesprek met de stilte. Wat je ook doet, het is er meteen. Het moet hout snijden. Het vraagt om nog beter te luisteren. Je hoort alles. In een droge, botte stilte is dat nog confronterend ook. Maar zo’n mooie akoestiek, die praat terug! Het laat de muziek naklinken. Het is levende stilte: het geluid lééft. Noten blijven hangen. Geluidstrillingen verbinden zich tot een wonderbaarlijk verhaal, dat ter plekke wordt bedacht en uitgevoerd. Boventonen maken een dansje met elkaar. In de ruimte schilderen de melodieën een aquarel van kleur. Het is een stilte die me inspireert, die uitnodigt.

Dan is het tijd. Als ik wat rondloop om de laatste dingen te regelen voor de gasten binnenkomen, is mijn partner in crime al flink aan het oefenen. Hij is in topvorm, hoor ik meteen. En ik krijg zin. Ook Mike staat op scherp en had, net als ik, een paar solo-nummers voorbereid, waar ik heel benieuwd naar ben. Want ook hij moet voor de leeuwen. René van Beeck, die je toch gerust hofleverancier van C’est le Tom qui fait la musique mag noemen, had weer een schitterende, versgestemde en warmklinkende Yamaha vleugel geleverd.

foto: Kees Bruijn

Het pakte allemaal heel mooi uit.

De sfeer was goed, er was zo’n 150 man publiek, de zon scheen in de kerk, het was helemaal zoals ik het had bedacht. Mike was inderdaad in topvorm. Hoewel ik toch wat zenuwachtig begon, kwam ik er uiteindelijk aardig goed in. De nummers pasten goed bij deze bijzondere setting, het programma had een mooie spanningsboog en een goede lengte. Het was heel bijzonder om te doen. Wat een kado ook, om dit te mogen delen. Het avontuur is geslaagd, ik mag tevreden zijn. Dank iedereen voor jullie komst!!

Muziekblogger Peter Visser noemde het een ‘optreden van ongekende schoonheid.’

Fotograaf Ronald de Jong was in de zaal, vroeg of hij foto’s mocht maken en schreef er een mooie blog over met prachtige foto’s.

Een aantal twitter berichtjes:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Dank Ronald, Norman, Viviane en Alice en Kees voor de mooie foto’s en Marlon voor de video’s!

Velen hebben me geholpen met de organisatie. Veel dank aan Mike Boddé, Alice Parmentier, Lisette Maaskant, Ruth Bossema, René van Beeck, Lindsay van der Sluijs, Margreet Post, Ad Smit.


foto: Viviane van Hooft

5 gedachten over “In gesprek met de stilte”

  1. Mooi blog, en ik ben het met Peter Visser eens: je hoeft geen twee jaar te wachten tot de volgende hoor.

  2. Mooi blog. Fijn dat de filmpjes er op staan en dat ze van zo’n goede kwaliteit zijn. Kan ik toch nog even terughoren wat ik gemist heb. Klinkt echt prachtig!

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.