Hoe ik een feestelijke saxsolo ontdekte van Stanley Turrentine

Hoe een ongemakkelijk gesprek mijn er niet van weerhield om een saxsolo te ontdekken van Stanley Turrentine.

Onlangs raakte ik verzeild in een gesprek. Nou ja, het was eigenlijk meer een monoloog. Een mevrouw praatte en ik luisterde. Middenin het gesprek hoorde ik ineens muziek.

Nu ben ik wel wat gewend qua muziek. En ik ben ook niet meer zo snel onder de indruk.

Wel jammer eigenlijk, want soms er is er niets mooier dan even helemaal omver worden geblazen door nieuwe muziek. Maar deze keer was ik behoorlijk onder de indruk.

Ergens uit een iPod speakertje hoorde ik te gekke jazz. Maar wat het precies was, kon ik niet horen. Het was te zacht.

Langzaam nam de muziek het gesprek over. Eerst begon ik lichtjes en goedkeurend te knikken tegen de vrouw. Alsof mijn hoofd aan de hihat van de drummer zat vastgeplakt.

Vervolgens wiegde ik voorzichtig wat met de heupen. Dat ziet er niet uit, weet ik. Maar zelfs dàt nam ik voor lief. Muziek doet rare dingen met een mens.

Daar zijn de blazers!

Mijn aandacht was weer 180 graden gedraaid.

Snel pak ik de draad weer op van het verhaal. Niets gemist, gelukkig, oef!

Niet te doen joh, dat multitasken. Alsof je een klas van dertig kinderen hebt, die allemaal wild door elkaar heen rennen, en ze moet verdelen over zes speelhoeken. Ik kan dat soort dingen niet.

Wahaa, wat was dat voor drumfill?

En ja hoor, daar vloog een handvol bijzinnen aan mijn neus voorbij. Ik liet daar natuurlijk niets van merken aan de mevrouw, maar als je goed keek, zag je dat ik langzaam kopje onder ging in de hele situatie.

Muziek is gewoon te sterk.

Voor de derde keer in een halve minuut gingen mijn ogen in de richting van de iPod.

De lettertjes zijn te klein (of mijn ogen zijn te slecht). Ik probeer tevergeefs een glimp op te vangen van een hoes, een titel of een artiestennaam. Dan kan ik tenminste dóór met mijn leven. Helaas.

Jongens, wat een heerlijke muziek! Ik wil even gaan kijken. Ik moet.

Maar dat dóe je niet, dat kun je niet maken, spreek ik mezelf toe. Die mevrouw is een verháál aan het vertellen.

Dan komt de saxolo. De officiële genadeklap. Na een paar uithalen hoor ik het: het is niemand minder dan Stanley Turrentine.

Met een sound als een stanleymes — dat waarschijnlijk naar hem is vernoemd — snijdt zijn feestelijke saxofoonspel door de speakertjes.

Mijn hart maakt een vreugdesprong. Nu moet ik weten welke plaat dit is.

Ik ben niet meer te houden. Ik loop weg, ruk de iPod uit de houder, zodat ik kan zien van welke plaat het is. En doordat ik de iPod aanraak, stopt de muziek.

Chili Peppers van Duke Pearson.

Het gesprek stopte ook meteen.

Maar die track, die heb ik. Die neemt niemand mij meer af.

saxofoon selmer tenor blazers foto (c) tom beek

Tom Beek is saxofonist, copywriter, WordPress expert, vormgever en fotograaf. Je vindt hem op Twitter en Instagram. Gek op jazz en koffie. Ruikt aan boeken.

1 reactie op “Hoe ik een feestelijke saxsolo ontdekte van Stanley Turrentine”

Plaats een reactie