Hank Mobley op zijn best

In april 1961 was tenorsaxofonist Hank Mobley op zijn best, als u het mij vraagt.

Hij speelde toen in de band van Miles. Met Wynton Kelly, Paul Chambers en Jimmy Cobb. Een extreem goed ingespeelde groep. Een killer band. Ze speelden swingend, spannend en messcherp.

Ik heb het over In Person: Friday Night at the Blackhawk, Complete. De live-opnamen die samen als één album zijn uitgebracht.

Miles speelt de sterren van de hemel. In de jaren hierna zou hij zijn zoektocht naar een opvolger voor Coltrane nog even voortzetten. Dat zou leiden tot een nieuwe, meer abstracte richting. Maar zover is het nog lang niet, in 1961.

Chambers, Cobb en Kelly zijn on the top of their game. Mobley is in bloedvorm. Van zijn begeleiders krijgt hij alle ruimte. Maar hij maakt zich er allesbehalve gemakkelijk vanaf. Hij speelt met zoveel vuur, met bravoure en blues.

Vergis je niet in Mobley’s wat lome stijl. Met verrassende harmonische vondsten zoekt hij alle hoeken en gaten op van het vrijere hardbop-idioom en deze standards — die hij daarmee fris en avontuurlijk laat klinken.

Het hoogtepunt is voor mij Bye Bye Blackbird. Met zijn spaarzame, maar zo swingende begeleiding dirigeert Wynton Kelly de saxofonist naar een magistrale solo. Mobley op zijn best!


Tom Beek is saxofonist, tekstschrijver, WordPress expert en consultant. Je vindt hem op Twitter en Instagram. Gek van jazz, fotografie , films en SEO. Ruikt aan boeken.

3 reacties op “Hank Mobley op zijn best”

  1. In vele interviews lees je dat Miles niet tevreden was over Mobley. Persoonlijk denk ik dat dit meer te maken had met Miles dan met Mobley. Blijkbaar had ie meer met Coltrane. Coltrane en Mobley dat is appels en peren. Persoonlijk ben heb ik veel meer met Mobley. Zijn stijl is heerlijk relax, tegen de beat aanhangend. Mobley’s persoonlijkheid zat ‘m in de weg, zeker in deze periode. Mobley werd niet voor niets gevraagd door Miles. Maar het lijkt me stug dat Mobley enig weerwoord bood tegen de niet altijd even vriendelijke Miles. Hij moet zeker geïntimideerd zijn geweest door Miles en alle aandacht. Bepaalde muzikanten waren vernieuwers, Miles, Coltrane, Parker, Rollins etc. Mobley niet, en toch is ie staat ie bij mij op bijna eenzame hoogte. Die sound. Het valt ook niet helemaal uit te leggen. Dat is vaak ook het mooie van muziek. Gewoon draaien en niet…..Leuk artikel.

    Beantwoorden

Plaats een reactie