Groeten uit Japan

Van 15-22 november ben ik in Japan voor drie concerten met het Jazz Orchestra of the Concertgebouw. We spelen het programma ‘Scribblin’ met muziek van trompettist en goede vriend Jan van Duikeren. Frisse, funky jazzmuziek, die ik ken van de cd ‘Fingerprint’ waar ik op meespeel. Enkele van deze stukken zijn bewerkt voor big band.

Gisteren traden we op in de Blue Note Tokyo. Het is één van de mooiste jazzclubs die ik ooit heb gezien. De sfeer is geweldig. Het is rustig en stijlvol. Bezoekers worden echt in de watten gelegd. Gelukkig is het voor de muzikanten minstens zo goed geregeld. Op elke hoek van de club staat minstens vier man personeel met water en snacks, vriendelijk te lachen en te applaudisseren, standby om alles voor je te doen. Het is ongekend om zo’n aandachtig publiek te hebben. De mensen zitten met hun neus bijna bovenop het orkest. Ze zijn muisstil. Tot ze eenmaal mogen klappen, dan houden ze bijna niet meer op. Respectvol en hartverwarmend van de directeur tot en met de buschauffeur. Zoals alle Japanners die ik ontmoet, trouwens.

Blue Note Tokyo
Blue Note Tokyo

De big band speelt met tien invallers, maar dat zijn zeker niet de minsten. De liedjes van Jan van Duikeren zijn superleuk om te spelen, we hebben veel lol op en naast het podium en iedereen is in topvorm. De aankondigingen van Henk (de dirigent) zijn hilarisch. Bij het eerste optreden in Kawasaki dachten wij dat hij in het Portugees stond te praten tegen het publiek. Henk heeft een paar prachtige arrangementen gemaakt, samen met Rob Horsting. Zijn enthousiasme is aanstekelijk. Gisteren speelden we met een tweede featured soloist, de mooiweer-gitarist Lee Ritenour uit L.A. (die overigens van de sokken werd gespeeld door Martijn). Grappig was, dat onze pianist Hans Vroomans (invaller voor Peter Beets) nogal lijkt op de Amerikaan en enkele keren voor hem werd aangezien.

De sfeer in de groep is erg goed. Een paar muzikanten doen nog wat kleinere concerten. Vanavond gaan we ook kijken naar The Vanguard Jazz Orchestra uit New York, de big band die de legacy van de Thad Jones/Mel Lewis Big Band voortzet en waar we een aantal spelers van kennen. Ik ga vooral voor tenorist Rich Perry van wie ik les had in New York. Woensdag spelen we nog met de big band in Kawasaki, ook met Lee Ritenour. Na drie dagen reizen, wachten, hard werken (tussendoor ben ik nog aan de laptop bezig om wat lopende klussen af te maken, zoals het artwork van mijn nieuwe cd!), lekker spelen en vechten tegen de jetlag is het nu tijd om even te relaxen.

Abonneer
Laat het weten als er

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

10 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Hee Barbara, dankjewel!

Tom!! Allerlei gefeliciteerd!!!:).
Enneh,…respectvol als jij bent zou ik zeggen; mooie term hoor!
Wat ziet t er mooi en goed uit allemaal!! Hoop te horen..!!..(in de beeedste zin der betekenis hè)
Liefs Barbara

Helaas geen video-materiaal Michiel. Dat mocht niet :)

Ha Tom,
Mooi om te lezen dat het JOC goed gaat in Japan. Doe Frans de groeten van mij… Ennne, wel netjes Japans eten he?!
HGRob.

Zo, dat is gelijk van repliek bedienen! :-)

Een beetje meer respect voor Lee Ritenour mag inderdaad wel, hij speelt
prachtig gitaar

Gaaf, leuk om te lezen.

Oops VOC bedoel ik..

Goed verhaal, Tom. Inspirerend te lezen dat de VOF mentaliteit voortleeft via de jazz. Wel een beetje respect graag voor ‘mooi weer gitarist’ Lee Ritenour die Rio Funk maakte toen jij nog aan je speen lag te kluiven
;-/). Succes en plezier daar en doe de groetjes van mij aan Hans als je wilt!

Heb je ook videomateriaal Tom? Je hebt mij nieuwsgierig gemaakt….