Freddie is boos

De man die mij altijd kippenvel bezorgde. Misschien wel de allergrootste performer die ik ken. Eén van de hoofdrolspelers van Live Aid 1985, dat zoveel indruk op me heeft gemaakt. Hij was componist en zanger van ontelbare liedjes, die sinds mijn kleutertijd in mijn bloed zitten.

Nee, het heengaan van Freddie Mercury heb ik nooit helemaal kunnen verwerken.

Muziek van een wereldband die ontroerde, keihard kon rocken. Geen nummers maakte, maar hele bouwwerken. Waarin cabaret werd gemixt met The Beatles. En Chopin met Jimi Hendrix. Hij was een icoon van zijn generatie. Die waanzinnige, briljante man die de toon zette met zoveel schitterende, tijdloze muziek. Was er in 1991 ineens niet meer. Hoe onsterfelijk de muziek van Queen is, hoeft gelukkig niemand te bewijzen. Alles is al gezegd. Wat goed is, blijft terugkomen. Daar hoef je niets voor te doen.

Zo haalde ik onlangs voor een lange autorit de cd A night at the Opera weer eens uit de kast. (ja ik ben zo’n freak die nog graag cd’s draait). Hoewel ik dit album al vaak heb gehoord, sloeg het openingsnummer bij mij opnieuw in als een bom. Het is maar goed dat ik de cruise control aan had staan tijdens het rijden, anders was ik door die middag failliet gegaan aan het CJIB, zoveel adrenaline maakte het nummer bij mij los.

[arve url=”https://youtu.be/v4zmv1IFCOA”]

Het verhaal achter Death on two legs is even tragisch als schitterend. Aan het begin van 1975 zaten de heren van Queen financieel in zwaar weer. Ondanks het succes (twee hits Seven Seas Of Rhye en Killer Queen en maandenlange tournees door Groot Brittannië) hielden hun managers het grootste deel van de inkomsten voor zichzelf. De gebroeders Sheffield (eigenaren van Trident) reden in Rolls Royces en poeierden intussen de bandleden af met een maandloon van slechts enkele tientjes per week.

Door de slechte deal voelde Queen zich genaaid. Roger kreeg geen nieuwe drumstokken, Freddie kon fluiten naar een nieuwe piano, John kreeg geen voorschot om een huis te kunnen kopen. De managers gaven niet thuis. Toen was het genoeg. Jim Beach (advocaat) greep in. Hij wist de deals open te breken en het tij te keren. Al zou het nog zes (!) albums duren voordat Queen definitief verlost was van de Sheffieldjes. Een dure grap.

De leden van Queen waren heel boos. Maar ook opgelucht en vooral extreem gedreven om de wereld te veroveren met hun muziek. Ze gingen de studio in met hun dream team producer Roy Thomas Baker en technicus Mike Stone. Ze zetten alles op alles. Het resultaat is muziekgeschiedenis.

A night at the Opera is een buitengewoon sterk en extreem gevarieerd album, waarin elk bandlid songs aan heeft bijgedragen. Over het geniale bouwwerk Bohemian Rhapsody blogde ik al eerder.

Death on two legs heeft alles in zich. Een ontembaar verlangen, de energie van een groep muzikanten die een uitweg zoekt, die zich onder geen enkele voorwaarde laat ontkennen, de furie van Mercury.

Muzikaal is het een rollercoaster van begeesterde waaghalzerij, duivelse dynamiek en extreme contrasten. In de venijnige, bijna literaire songtekst wordt geen spaan heel gelaten van de ex-manager. Zelf zei Freddie hierover:

Death On Two Legs was the most vicious lyric I ever wrote. No-one would ever believe how much hate and venom went into the singing of that song, let alone the lyrics themselves. Just listen to the words carefully. I decided that if I wanted to stress something strongly, like that, I might as well go the whole hog and not compromise. I wanted to make the lyrics as coarse as possible. My throat was bleeding – the whole bit. I was changing lyrics every day trying to get it as vicious as possible. When the others first heard it they were in a state of shock. When I was describing it they said, “Oh yeah!” but then they saw the words and they were frightened by it. But for me the step had been taken and I was completely engrossed in it, swimming in it. I was a demon for a few days.”

Boosheid is misschien geen emotie waar wij als gewone stervelingen trots op zijn. Maar dan is daar Freddie Mercury, die zijn gevoel weet te transformeren tot de hoogst mogelijke vorm van kunst. Gelukkig heeft zijn muziek het eeuwige leven.

Met dank aan Sven Ahrens.

 

15 gedachten over “Freddie is boos”

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.