Everybody’s Got to Learn Sometime

Als ik zeg Everybody’s Got to Learn Sometime, zijn er drie mogelijkheden.

Wie geboren is na 2000, zal zeggen: “Hey opa, dat zegt me niks.” Een goede tweede is: “Ja, dat is toch een liedje van Beck? Dat ken ik nog uit de film Eternal Sunshine of the Spotless Mind uit 2004.”

De derde optie: zelf herinneringen hebben uit 1980. Van die ene zomervakantie, dat schoolfeestje of dat moment waarop je in je eentje op je zolderkamer naar de radio zat te luisteren en moest huilen als dit liedje voorbij kwam. Tot die laatste categorie behoor ik.

Hoe heetten ze ook alweer? Juist, The Korgis. Een Britse popgroep die met deze tranentrekker zijn enige noemenswaardige succes boekte.

Een hit? Mwah. In Nederland bleef Everybody’s Got to Learn Sometime steken op de elfde plaats van de Top 40. Geen schande in een periode waarin je zóveel goede nieuwe muziek op de radio hoorde.

Het bitterzoete popnummer werd in nog geen kwartier geschreven door zanger James Warren, wiens stem soms doen denken aan die van John Lennon.

Warren kreeg later hulp van producer David Lord bij het arrangeren. Die deed dat heel goed. De strijkers versterken de dramatische elementen. Niet subtiel maar wel onbewust. Met name de hogere vocale uithalen klinken daardoor pijnlijk eenzaam. Wat de tekst weer versterkt.

De song zit verder goed in elkaar. In de vorm, de dynamiek, de variatie en de harmonieën zit de emotionele achtbaan goed verpakt. Passende klanken in de goede volgorde. Spanning, verdriet en troost — het komt allemaal goed.

Liefde

Toch is de informatievoorziening in de songtekst wat aan de zuinige kant. Geen plot, geen karakters, geen conflict. Eigenlijk een tekst zonder kop of staart.

We moeten het doen met ‘iedereen moet af en toe een lesje leren’, zo luidt althans het refrein. Slaat dat op de hoofdpersoon? Of op de persoon die bezongen wordt, die vriendelijk doch dringend wordt verzocht zijn hart (m/v) te veranderen?

Ook hiervoor ontbreekt een deugdelijke uitleg, maar we kunnen gerust aannemen dat het over de liefde gaat.

Misschien namen de Korgis voor het gemak aan dat de liefde verder geen handleiding of uitleg nodig heeft.

Ook al moeten we het stellen zonder diepgaande poëzie of een soort emotionele routebeschrijving, er blijven genoeg tekstuele analogieën over voor een prachtig liedje, dat blijft hangen.

Het instrument dat de solopartij speelt is trouwens geen viool en ook geen synthesizer maar een 18-snarige Chinese guzheng, een soort citer. Kom je in de popmuziek zelden tegen. Een gitaar zonder hals, die je als een klankkast voor je neerzet, een beetje zoals een pedal steel.

De cover van Beck verdient wat mij betreft een groot compliment. Zelden werd met een cover de sfeer van het origineel geëvenaard, maar de eigenzinnige Amerikaan wist met zijn versie het liedje een hele nieuwe dimensie te geven. Chapeau.

Ook al is sentiment de reden, dat mag bij muziek nou eenmaal, is Everybody’s Got to Learn Sometime voor mij een klassieker. En wie weet ook voor muziekliefhebbers van andere generaties.

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.