Veilig thuis na een optreden

Veilig thuis na een optreden. Over een bizarre vrijdagavond van mijn leven als muzikant en vader.

Vrijdagavond

Het is een paar minuten na middernacht, wanneer ik zachtjes de sleutel omdraai. De zware voordeur van ons nieuwbouwhuis draait open.

Het ruikt nog naar verf. Zoveel kleine klusjes moeten er nog gebeuren. Op sommige plekken hangen kale peertjes aan het plafond. En van die stroomdraadjes. Wordt mooi. Wat is het toch fijn om na een zinderende muziekavond veilig thuis te komen.

Het kost me moeite om niet het hele huis wakker te maken met mijn gestommel. Als saxofonist zeul ik altijd aardig wat mee: drie saxofoons, een koffer met kleding, honderd kleine accessoires en — na afloop gekregen — een fles wijn.

Aan het eind van de gang word ik verwelkomd door mijn hond. Ze kwispelt, rekt zich uit en kijkt me vragend aan Natuurlijk gaan we nog even een blokje om, schat. Het is helder, niet koud en we zetten meteen de pas erin.

Nagenieten

Ik voel dat ik nog licht bezweet ben. Thuis sta ik nog stijf van de adrenaline, net terug van een geweldige avond. Met Gare du Nord trad ik op in de schitterende zaal van Tivoli Vredenburg. In zoem nog na en laat in gedachten de indrukken nog eens voorbij komen.

Het was een optreden dat álles had. Honderden mensen in extase. Wij zelf ook, op het podium. Zoals zeg je niet snel, maar dit was echt zo’n avond.

Magisch

De toegift vergeet ik nooit meer. Die moest ik als saxofonist á capella inzetten, helemaal in mijn eentje dus, onbegeleid en vanuit totale stilte. En dat was voor mij (ik was invaller) nou nét het éne stukje waar ik niet op voorbereid was. Maar het pakte heel goed uit.

Ik improviseerde me er doorheen, en alles viel magisch op zijn plek. Zoiets gebeurt maar een paar keer per jaar. Je weet nooit wannéér. Een avond dus, om niet snel te vergeten.

Parijs

Ergens halverwege onze nachtelijke wandeling zet ik mijn telefoon aan. Even het nieuws checken. Eerder op de avond had ik vaag iets opgevangen over een schietpartij in Parijs, maar in de roes van het optreden was ik het alweer vergeten.

Nu begin ik te lezen.. langzaam dringt het drama in Parijs tot me door. Mijn maag draait zich om.

De fijne roes van een mooi optreden heeft plaatsgemaakt voor een soort ijskoude douche . In versnelde pas lopen mijn hond en ik naar huis.

Thuis

Eenmaal thuis, sluit ik alles af. Drie keer controleren. Dat zal er wel heel overdreven uitzien, bedenk ik me, zo’n overbezorgde vader.

Ik maak me klaar voor de nacht. Vlak voor het slapen gaan kijk ik (zoals een goede vader betaamt, nietwaar) nog even bij mijn kinderen. Die liggen heerlijk te slapen. Nietsvermoedend en veilig.

Wat een zegen dat ze in harmonie opgroeien, dichtbij ons. Ik voel me dankbaar en verantwoordelijk. De gebeurtenissen van deze avond zingen nog na in mijn hoofd. Ik voel hoe kwetsbaar we soms zijn als mensen.

Ik blijf wat langer bij mijn kinderen zitten dan normaal. Ik kijk, ik aai door hun haartjes, ik ruik aan hun huid, ik probeer te knuffelen zonder hen wakker te maken.

Wat moet je zeggen. Wat moet je denken. Ik kus hen nog een paar keer extra. We zijn veilig thuis. Godzijdank.

Eerder geplaatst op 30 december 2015, op uitnodiging van Henk-Jan Winkeldermaat (Punkmedia) op mijnmoment.com.


Tom Beek is saxofonist, tekstschrijver, WordPress expert en consultant. Je vindt hem op Twitter en Instagram. Gek van jazz, fotografie, films en SEO. Ruikt aan boeken.

Plaats een reactie