Dulfer’s bravoure

Een grote man, met een grote saxofoon, een groot geluid en een grote mond. Zo leerde ik Hans Dulfer kennen. En ik hoop dat hij nog héél lang blijft spelen.

Vanaf het moment dat ik in jazz geïnteresseerd raakte, in de jaren tachtig, was hij all over the place. Hij trad overal op, schreef vermakelijke boeken en controversiële stukken in OOR en was directeur van Paradiso.

Voor mij was zijn VPRO-radioprogramma In the Midnight Hour niet alleen een opening naar de jazz, maar naar alle muziek. Hij draaide fantastische rhythm & blues-platen van artiesten waar ik nog nooit van had gehoord.

Ik genoot (en geniet nog steeds) van zijn barse bravoure. Schijt aan iedereen.

In de jaren negentig maakte hij furore in Japan. Geweldig. Niet met ouwelullenjazz. Maar met dansmuziek. Welke muzikant doet hem dat allemaal na?

Met zijn statement ‘Oorlog in de onderwereld’ uit 2007 nodigt Dulfer iedereen uit zijn muziek gratis te downloaden. Hij veegt de vloer aan met de graaiende platenmaatschappijen. Hiermee was hij zijn tijd ver vooruit.

In de rommelige, verzuilde Nederlandse muziekwereld vol ego’s en doorgedraaide hippies is Dulfer’s morsige, no-nonsense aanwezigheid altijd verfrissend. Speelplezier staat voorop. Het publiek komt altijd als winnaar uit de strijd.

Enkele weken geleden vierde Hans Dulfer zijn 75e verjaardag. Is hij veranderd? De aller-scherpste kantjes zijn er nu misschien wel vanaf. Maar het grote geluid is gebleven. En de bravoure. Ik hoop dat we nog lang van hem kunnen genieten!

4 gedachten over “Dulfer’s bravoure”

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.