Don Byas: bruggenbouwer tussen swing en bebop

In de muziekgeschiedenis neemt de geweldige saxofonist Don Byas een bijzondere plaats in.

Swing tenoren

Swing was de popmuziek van de jaren dertig. De big bands van Fletcher Henderson, Duke Ellington, Woody Herman, Glenn Miller en Count Basie waren razend populair en maakten de dienst uit op de dansvloer.

Onder tenorsaxofonisten waren er twee stromingen. Lange tijd was Coleman Hawkins heer en meester, met zijn virtuoze arpeggio’s en swingende diatoniek. Met zijn uitvoering van Body & Soul had hij geschiedenis geschreven.

De tweede stijl, die van Lester Young was ook erg geliefd. Lichtvoetig, speelser en zoetgevooisd. Maar nog steeds swingin’ as hell.

Don Byas kan worden beschouwd als Young-discipel.

Don Byas

Na zijn jaren bij Andy Kirk, Count Basie en Billie Holiday vond Byas begin jaren veertig moeiteloos aansluiting met bebop-cracks zoals Charlie Christian, Monk, Dizzy, Parker, Oscar Pettiford and Max Roach.

Tip: Big Ben, over Ben Webster in Europa

Met zijn robuuste swing en harmonische wendbaarheid was Byas een eigenwijze bruggenbouwer tussen swing en bebop.

Hieronder een geweldig duet met Slam Stewart: ‘I got rhythm‘ opgenomen in Town Hall, New York op 9 juni 1945.

Latere jaren

Vanaf eind jaren veertig woonde Byas in Europa en genoot van het goede leven. Hij leefde onder andere in Parijs, Barcelona en Amsterdam, waar hij in 1972 overleed.

Byas stond bekend als een renaissance Man die ook als sportman en in de keuken een virtuoos was.

Hieronder nog een mooie opname van ‘Perdido’ uit 1958 met Byas in topvorm.

tom beek conn tenorsax 10m ladyface 1937

Tom Beek is saxofonist, copywriter, WordPress expert, vormgever en fotograaf. Je vindt hem op Twitter en Instagram. Gek op jazz en koffie. Ruikt aan boeken.

1 reactie op “Don Byas: bruggenbouwer tussen swing en bebop”

  1. Hoi. Leuk stukkie. Zojuist Don Byas in de cdspeler, Live at Rembrandtheater, Haarlen, Juli 4, 1964. Inderdaad, naast alle andere toppers hoort Don Byas daar zeker bij. Voel mij als amateurtje zeer nederig. Maar geeft veel inspiratie. Ook te gek die gebroeders Jacobs. En tuurlijk John Engels. Ik ben van 1970, dus wat gemakeerde oortjes, te veel Dire Straits ben ik bang…… Groet. Chris

    Beantwoorden

Plaats een reactie