De zeldzame klasse van Robert Palmer

Zet hem naast David Bowie, James Brown, de paus of de koningin: in stijl doet Robert Palmer voor niemand onder. Uit zijn stem klinkt onmiskenbaar soul en roots. Hij heeft een zeldzaam soort klasse.

Hij groeide op in Malta, waar zijn vader gestationeerd was als marinie-officier. Via de Amerikaanse radio leerde de jonge Robert jazz, soul en blues kennen.

Als puber zong en speelde hij gitaar in een paar rhythm & bluesbandjes. Toen de tijd rijp was om onder eigen naam een plaat te maken, omringde hij zich in New Orleans met de beste muzikanten. Onder leiding van Lowell George (Little Feat) nam hij in 1974 zijn debuutalbum ‘Sneakin’ Sally Through the Alley’ op met The Meters en compositorische bijdragen van Allen Toussaint.

Artistiek gezien was de plaat meteen een mooie, karaktervolle zet. Palmer en zijn vrouw verhuisden kort erna van Engeland naar New York om dichterbij het vuur te zitten.

Nadat zijn tweede plaat was geflopt, zochten Palmer en zijn vrouw hun heil op Barbados, waar hij eindeloos kon experimenteren in de Compass Point Studios van Island Records-baas Chris Blackwell, direct naast zijn huis.

Het begin van een vruchtbare nieuwe periode: ‘Double Fun’ (1978) is een zonnig album met veel reggae invloeden.

Mijn favoriet van dit album is ‘Best of both worlds’ maar het was met ‘Every kinda people’ dat Palmer de felbegeerde top 20 haalde in de Billboard top 100. Geschreven door Free-bassist Andy Fraser, die het instrumentale loopje ook op zijn bas speelt – wat Palmer herkenbaar orkestreerde voor andere instrumenten.

Het siert hem dat hij steeds is blijven zoeken. Na het veel meer rock-georienteerde album ‘Secrets’ (1979) – met de succesvolle single ‘Bad Case of Loving You’ – veranderde Palmer opnieuw zijn muzikale richting zonder zijn roots te verloochenen.

Op zijn zelfgeproduceerde album ‘Clues’ (1980) staan twee ijzersterke singles ‘Johnny and Mary’ en ‘Looking for Clues’ die zijn prachtige soulstem stijlvol vermengen met new wave synthpop.

Mede dankzij zijn visionaire, uitgesproken visuele smaak vallen de videoclips van Robert Palmer sterk op, in het tijdperk vanaf 1981 waarin MTV lange tijd de dienst uitmaakt.

Er zouden nog vele albums en projecten volgen tot aan zijn onverwachte overlijden in 2003, zoals Power Station, maar dit is mijn favoriete periode van de zanger met zoveel talent en klasse.