De stem die nooit dood is

Hij zou de hele week optreden in de beroemde Fillmore West. Dat was al hectisch genoeg. Zesentwintig was hij pas en sommigen hadden hem al de grootste soulzanger aller tijden genoemd. Maar hij had zoveel om over na te denken.

Zijn huwelijk was gestrand. Waarom moest hij zonodig verliefd worden op een ander? Als artiest werd hij aan banden gelegd door zijn platenmaatschappij. Dan maar zelf een label beginnen? Hij zocht een nieuwe muzikale richting. Er was veel veranderd sinds The Beatles en Bob Dylan.

Zakelijk ging het hem goed. Hij had zelfs een eigen vliegtuigje gekocht, net groot genoeg om zijn eigen band in te vervoeren: een Beechcraft met twee motoren.

Vanaf het terras van zijn gehuurde boothuisje, keek hij uit over het haventje aan de Richardson Bay. In de zon. Gitaar op schoot. Het geluid van meeuwen en kabbelend water. Bootjes die rustig heen en weer dobberden, vissers die hun netten ophaalden. Wat een goed idee, om hier een paar dagen te logeren.

Met een glimlach dacht hij terug aan zijn jeugd in Georgia. Aan de Vineville Baptist Church, waar hij had leren zingen. Aan het Douglass Theatre in Macon, waar ze talentenjachten hielden. Nadat hij die voor de vijftiende keer op rij had gewonnen, mocht hij niet meer meedoen.

Het was juni 1967. Hij keek naar de horizon, pakte zijn gitaar en mompelde een paar zinnetjes voor zich uit.

Zijn beste vriend Speedo, met wie hij in het boothuisje verbleef, werd er gek van; al een paar dagen hoorde hij steeds dezelfde riedel voorbij komen. Het was duidelijk nog niet af.

‘Sittin’ in the morning sun
I’ll be sittin’ when the evening comes’

Op 7 december, vijf maanden later, werd het nummer opgenomen. Hij en gitarist Steve Cropper hadden aan de tekst gewerkt en een bridge toegevoegd. Nu was het tijd om pianist Booker T en drummer Al Jackson erbij te halen. Het zou een een nachtelijke studio-sessie worden, met de MG’s en de blazers van de Mar-Keys.

Voor het laatste couplet hadden ze alleen nog geen tekst. Op die plek floot hij voorlopig even de melodie.

Enkele dagen later verongelukte hij. Otis Redding zou de opname van zijn eigen grootste hit zelf nooit meer terughoren.

2 gedachten over “De stem die nooit dood is”

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.