De betoverende klanken van Maurice Ravel

Ik ben fan van Ravel. Maar net als met wijn en boeken had het even tijd nodig. Dat zit zo.

In de tijd dat ik besloot om jazzmuzikant te worden, wat ik nog láng niet kon zijn omdat ik nog in korte broek liep, was het hip om te zeggen dat je ‘ook klassiek’ luisterde. “Debussy, Ravel..” zeiden de Grote Jongens Tegen Wie ik Opkeek. Dat wilde ik dus ook. Maar waarom, dat wist ik toen nog niet.

Toen ik in mijn conservatoriumtijd de hele dag was om jazzmuzikant te worden — het duurt een jaar of dertig voordat je je zo mag noemen — ontdekte ik zijn strijkkwartet. Dat kwam helemaal binnen. Ik leerde elke noot kennen, en genoot intens. Ah, dáárom hadden Ze het altijd over Hem.

Wat een prachtige melodieën en orkestraties. Groot liefhebber als ik ben van mooie harmonieën, kwam ik bij de muziek van Ravel helemaal aan mijn trekken. Sinds die kennismaking stond niets ons meer in de weg voor een mooie, levenslange relatie. En zo geschiedde. Ik kan nu gerust zeggen: Ravel kennen is absoluut één van de vereisten om jazzmuzikant te worden.

Nu zou het toch mooi zijn, als ik u kon vertellen waarom het zo hemels is. Maar ja, als ik dat kon vertellen, was het niet nodig om ernaar te luisteren. Misschien heb ik te vaak naar Fantasia gekeken, dat zou kunnen.

Wanneer ik Ravel hoor, doe ik mijn ogen dicht. Dan zie ik hele films voor me. Met beekjes, bomen en vogels. Met blauwe lucht, landschappen en kastelen. Met jonkvrouwen, ridders en draken. Met alle kleuren van de regenboog. Klanken die mij betoveren.

Gaat u er maar even voor zitten, met uw ogen dicht. Ga ik weer verder met jazzmuzikant worden.

2 gedachten over “De betoverende klanken van Maurice Ravel”

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.