Aretha’s Gold

Op de Korte Mare, vlakbij café De Spons, was er een zaakje waar je voor een paar gulden jazzplaten kon kopen. Het was 1990 en ik was net op kamers gaan wonen, op de Hogewoerd in Leiden. Die dag kocht ik Aretha’s Gold.

Het was mijn eerste plaat van The Queen of Soul, die ik tot dat moment eigenlijk alleen kende van ‘Think’ uit de film The Blues Brothers. Wat ik toen niet wist, is dat deze plaat maandenlang op de draaitafel zou blijven liggen van mijn nieuwe, uitstekend klinkende maar foeilelijke Mitsubishi-stereo. Een wereld ging voor me open. Eindeloos de naald bij Aretha op de repeat. Wat een sound. Dit is the real thing. Vond ik meteen. En dat vind ik nog.

Het geluid van vrijheid, van een nieuw leven, van op eigen benen staan. Van nieuwe vrienden, nieuwe plaatsen en vooral heel veel nieuwe muziek. Op Aretha’s Gold poetste ik ‘s ochtends dansend mijn tanden, smeerde ik ‘s middags mijn boterhammetjes, schreef ik tussendoor mijn huiswerkopdrachten en draaide ik ‘s nachts mijn shaggies.

Utrecht, 22 jaar later. Midden in een verhuizing begeeft het batterijtje van mijn carkit het. Dat batterijtje is belangrijk, want dat heb ik nodig om muziek uit mijn iPhone in de auto af te kunnen spelen. Tussen twee ritten door graai ik een paar cd’s uit een verhuisdoos, zie de cd Aretha’s Gold, duw ‘m erin en zwengel de cd-speler aan.

Het gevoel is er nog steeds. Jezus wat is dit goed. Fak, het is zelfs nog beter dan ik dacht. Ik ken nog alles uit mijn hoofd. De koortjes, de drumfills, de adlibs van Aretha, de krakende Atlantic geluiden. Wat een bandje! Wat een feest. Ik zing mee, trommel op het dashboard, zet de stereo in de auto even op tien en geef gas.

[arve url=”https://youtu.be/8edxQBLRp78″]

Gastblog bij ‘Nummer van de dag‘ op uitnodiging van Arja van den Bergh.

Abonneer
Laat het weten als er

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

2 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Grappig. Mijn allereerste LP kocht ik in 1968: Lady Soul van Aretha. Daar staan zo’n beetje dezelfde nummers op. Eigenlijk had Days of Future Passed van The Moody Blues mijn eerste LP moeten worden maar toen ik in de platenzaak was bleek die uitverkocht. Toen alsnog voor Aretha gekozen.

Nooit spijt van gehad. Ik draai de Spotifyversie van Lady Soul nog regelmatig. Days of Future Passed heb ik overigens daarna nooit gekocht.

ja!! en ja zeker, het blijkt altijd nog wat beter dan je dacht (‘met de kennis van nu’). dank voor je blogs, groet, Marijn