Als fan van Steely Dan maakte ik een playlist aan met alles wat ik van Steely Dan op Spotify kon vinden. Ik riep het op Twitter en spontaan werd me gevraagd mee te doen aan de Perfect-serie van PERFECT RECORDS, een superleuk initiatief van Niels Aalberts en Wilbert Leering. Wat is een Perfect? Een selectie van 15-20 tracks die je wilt delen, met toelichting. Welnu, bij deze!

Lees hier de originele blogpost van Wilbert.

Hieronder zou de Spotify-playlist moeten staan, zo niet, klik dan hier.

(Op alfabet)

Almost Gothic — Als je mp3’s toch grijs kon draaien. De hoofdpersoon is tot over zijn oren verliefd, kan niet anders: ”I’m pretty sure that what she’s telling me is mostly lies / But I just stand there hypnotized”. De ‘harmon muted’ trompetsolo van Michael Leonhart is wonderschoon evenals de blazersarrangementen. Gewoon een on-ge-loof-lijk mooi liedje.

Any Major Dude Will Tell You — Klassieke popsong, eentje om in te lijsten. En natuurlijk het bewijs dat ‘dude’ al lang bestond voor The Big Lebowsky. De tekst suggereert dat er iemand wordt getroost die het even niet meer ziet zitten. Met de legendarische regel: “You can try to run but you can’t hide from what’s inside of you”.

Barrytown — Ook zo lekker recht door zee. Geloof me: hoe makkelijker het liedje lijkt, hoe moeilijker het is om te maken. Bij Steely Dan zitten er bovendien altijd een paar vondsten in, die elk liedje volkomen uniek maken. De tekst, de muziek, het loopt hier allemaal als een trein. Is het een aanklacht tegen het gevoel ‘dat alles bij het oude blijft’ vanuit het perspectief van iemand die alle ‘moderne dingen’ maar raar vindt? Zeker is wel: hier zijn grote songschrijvers aan het werk. Tip voor de freaks: check op Spotify ook de demo van Barrytown (album ‘Found Studio Tracks’).

Black Cow — Het allereerste Steely Dan-nummer dat ik ooit hoorde in 1987. Op mijn walkman. In de trein van Leiden naar Parijs, in de auto-reverse met The Nightfly. Iemand had een bandje voor me gemaakt. ‘Dit vind jij vast wel leuke muziek.’ Het sloeg in als een bom. Sinds die reis ken ik elke noot, elke stilte, elke voorslag van het album Aja. Dat je zelfs op de milliseconde nauwkeurig de pauzes tussen de nummers kent. Luister naar dat dikke, meebewegende bed van blazers. Een fabelachtige arrangement van saxofonist Tom Scott, die zelf ook een prachtige solo speelt. Hoor ik Black Cow, dan hoor ik het begin van een levenslange vriendschap.

Dirty Work — Het album ‘Can’t buy a thrill’ ben ik pas de laatste jaren meer gaan waarderen. Wat dat betreft is Steely Dan net als wijn drinken. Je moet er een beetje in groeien. Dirty Work is prachtig introvert, wat Glenn Frey-achtig gezongen door David Palmer. Ook hier sublieme koortjes en blazers, het lijkt wel een handelsmerk. Mooi perspectief in de tekst: man stelt grenzen aan de grillen van zijn vrouw, maar klinkt ook wat machteloos. Saxsolo is van studiocrack Jerome Richardson die ik als 14-jarige nog eens live heb zien spelen!

Don’t take me alive — The Dan op zijn best. Standaard in mijn automuziek-top 5 aller tijden. Heeft wat je in een Tarantino-film soms vindt: rauwheid, spanning. Je kunt je lelijk snijden aan de messcherpe gitaarnoten van Larry Carlton en de tekst gaat ook niet bepaald over bloemetjes en nieuwe gordijnen. Dit rockt. Keihard meezingen dan maar — inclusief de gitaarsolo’s! Love it.

Everyone’s gone to the movies — Prachtig liedje. Iets met een man, een bioscoop en kinderen. Of zit er meer achter? Je weet het nooit met deze gasten. Wel mooi van songteksten, het is geen proza en geen poëzie. Iedereen maakt er zijn eigen verhaal van en soms is het alleen al de klank (van een tekst) die je in een bepaalde stemming brengt. Donald en Walter studeerden Engelse literatuur en zijn buitengewoon goed belezen. De teksten zitten vol met hoeken en gaten, met dubbele lagen en verwijzingen: een leuke puzzeltocht voor het hele gezin. En als we het niet meer snappen, zingen we gewoon lekker mee!

FM — Ooit een legendarisch hebbeding voor de SD-fans omdat het niet op één van de albums stond. Vlak na ‘Aja’ gemaakt als filmmuziek. Mooi bouwwerk met strijkers van Johnny Mandel en The Eagles in de koortjes! Lang leve het telefoonboekje van Irving Azoff. Ook qua sound valt het precies tussen Aja en het veel kouder en digitaler klinkende Gaucho. Ongeëvenaard ook hoe saxofonist Pete Christlieb, die ze even van Johnny Carson’s Tonight Show hebbeen geleend, hier over de akkoorden fietst. Zoals dat hoort bij Steely Dan: met brains en balls.

Gaucho — Meesterwerk in alle opzichten. Drummer Jeff Porcaro nam zijn taak zwaar op. Hoe briljant en georkestreerd zijn spel op deze track was, had hij zelf nog helemaal niet door, want na een hele nacht drummen liep hij boos weg uit de studio. De perfectionistische werkwijze van The Dan werd in de pers soms gekraakt. Ooit vroeg ik Michael Brecker ernaar in een workshop. Hij vertelde dat een SD-sessie nooit voelde als een klusje, maar dat Fagen en Becker juist hele leuke, inspirerende gasten zijn, die helemaal gaan voor de muziek en de giggle. Gaucho is een pareltje. Want wie de zinsnedes ‘In your spangled leather poncho‘ en ‘Bodacious cowboys’ bedenkt is geniaal.

Glamour Profession — Als er toch één track ‘perfect’ te noemen is. Zo eentje die je draait als je verhuist. Waarbij je hele leven even voorbij vliegt. Omdat je het altijd draait als je verhuist. Wat een opeenstapeling van schitterende details. Allereerst diep respect voor de geniale geluidstechnicus Roger ‘The Immortal’ Nichols. De baspartij van Anthony Jackson, die nergens de één speelt. De twee tenorsaxofoons van Tom Scott en Mike Brecker die griezelig mooi samen spelen. De pianofills van Don Grolnick vol harmonisch vernuft. Ook een mooi voorbeeld van de combinatie piano en Fender Rhodes, die dus prima kan werken. Prachtige, bijna filmische verwijzingen in de tekst naar de mafia. ‘Jive McGell, he’s in from Bogota.‘ Ik hou ervan!

Haitian Divorce — Hilarisch verhaal natuurlijk: een stel dat spontaan besluit te trouwen op Haiti. Meteen spijt. Erg mooi verteld, met de verschillende perspectieven in de tekst. Niet alles uitleggen, maar de sfeer uittekenen met een paar steekwoorden. De pijn is ook goed hoorbaar in de muziek. Het zit altijd zo goed in elkaar. De talk box-solo van Dean Parks (nabewerkt door Becker) is gruwelijk. En dit is een ‘signature’ drumpartij van Bernhard Purdie, die ooit zei. “I may not be the best, but I’m the Purdiest”.

Jack of Speed — Een song in de categorie ‘de hele vakantie alleen maar dit nummer gedraaid’. Hard swingen in medium tempo, het kan. De sound van de Wurlitzer, de gitaar (Walter Becker zelf), het koortje en de blazers zitten geweldig in elkaar. Opvallend is natuurlijk de bijna apothecaire sterielheid van die ‘dunne’ snaredrum. Toch komen ze ermee weg. Elliot Scheiner (die we ook kennen van Toto) mixte deze succesvolle SD-comeback en won daar zelfs een Grammy mee.

Rose Darling— Eén van de songs die ik elke keer nóg weer mooier vind dan daarvoor. Alles klopt. Het koortje (met Michael McDonald) in het refrein is niet alleen briljant maar ook gewaagd, met heel even die kleine secunde bovenin. Het siert The Dan. Niet bang en alles voor de song. Voelt als een kwartier maar toch in drie minuten gewassen en geschoren uit en thuis, hou ik van!

Slang of Ages — Ik moet bekennen dat ik het meest recente album weinig draai. Deze song vind ik gewoon erg goed omdat Walter Becker het zo leuk zingt. Zijn invloed wordt altijd wat onderbelicht, heb ik de indruk. Door Becker’s soloplaten ben ik dat wat beter gaan begrijpen. Voor iemand die relatief weinig lead zingt, klinkt het als een klok. En de humor druipt er vanaf. Van saxofonist Walt Weiskopf, die hier machtig soleert, heb ik zelf nog les gehad in New York. Zen-achtige man, beul van een vent, die me helemaal omver blies. Maar was gelukkig heel aardig. Hij speelt in een schitterende, Coltrane-achtige stijl. De hele sound van ‘Everything must go’ is overigens extreem goed. Uiteindelijk gaat het om de liedjes.

The Fez — Het was januari 1994 en mijn energielevel schoot meteen door tot ver boven de tien want ik was voor het eerst in New York! Eén van de tripjes was langs Tower Records en ik ben daar helemaal losgegaan. Allemaal platen die ze in Nederland niet hadden. En veel goedkoper! ‘The Royal Scam’ had ik nog niet. Op de hotelkamer werd ik meteen betoverd door de wereldse, hypnotische klanken van The Fez. En nog een keer. En nog een keer.

West of Hollywood — Ik zie het voor me, ergens in 2035. Met één van mijn bevriende Steely Dan-fans zit ik in een grote fauteuil, met een zware Bordeaux. We roken een pijp en houden nogmaals de tekst van ‘West of Hollywood’ tegen het licht. Het is nog steeds een mysterie. Piraten waren het he, die Becker en Fagen, verzuchten we en schenken er nog eentje in. ‘West of Hollywood’ duurt dik acht minuten. Ik geniet in het bijzonder van de onmogelijke heksentoeren die Chris Potter uit zijn sax tovert. Het siert The Dan dat ze hem hebben uitgekozen. Hij weet er wel raad mee. Het uittro is natuurlijk ook hilarisch met zo’n napruttelend keyboardpartijtje. Speel nog maar even door, hoor je ze zeggen tegen de ritmesectie. Koningen!

Your Gold Teeth — Het intro had net zo goed van Hal Galper, Horace Silver of een andere jazzgroep kunnen zijn. De tijdgeest is goed te horen. De combinatie van hippie, jazz en rock. Goeie sfeer die op het eind nog even flink ontaardt. Ik zie het voor me, hoe fans en pers eindeloos de zin “Even Cathy Berberian knows there’s one roulade she can’t sing” probeerden te ontcijferen. Mensen aan de deur bij Cathy. Nee, die wist ook van niks. Wat zullen Becker en Fagen daar een lol om hebben gehad! Nog een grappig detail: dat éne losse nootje van de Fender Rhodes. Helden.

1 0 0 ??

Inspirerende video van Kevin Sharer, de CEO van Amgen, een wereldspeler (Fortune 500) in de biotech-industrie. Over de kunst van het luisteren.

Waardeloos
Sharer: Vroeger was ik een waardeloos luisteraar. Ik wilde eigenlijk alleen maar aan anderen bewijzen dat ik slimmer was dan zij. Ik had het zelf niet door, maar ik zag het als een manier om dingen voor elkaar te krijgen. Mijn oude houding was: “Ik ben slimmer dan jij. Ik weet wat jij me gaat zeggen. Laten we geen tijd verspillen. Laten we to the point komen, namelijk dat ik tegen jou ga zeggen wat je moet doen.”

klik op het plaatje om de video te bekijken

Tijd winnen?
Sharer: Het is eigenlijk absurd. Kost wat kost een paar minuten willen winnen van je tijd. Terwijl iedereen wel even een paar minuten tijd heeft om te luisteren. Het was 90% zenden, 10% luisteren. Nu kom ik steeds dichterbij 50-50% en ik train mezelf om geduldig te zijn.

Werkelijk begrip
Sharer: Mijn collega Sam Palmisano, destijds de grote baas van IBM, legde me het geheim uit van zijn succes. Hij had geleerd om te luisteren. Werkelijk begrip hebben voor wat de ander wil zeggen. Oordelen achterwege laten. Dat was een wijze les.

Respect
Sharer: De taak van een leider is niet zozeer om zijn eigen zin door te drijven, maar om voordeel te halen uit de beschikbare informatie, en te zorgen dat de mensen om je heen kunnen schitteren. Wie veel verantwoordelijkheid heeft, bevindt zich in een complex eco-systeem waarin allerlei informatie door elkaar heen loopt. Je wilt een reality check doen, ook al is die dynamisch en sterk aan verandering onderhevig. Strategisch luisteren zorgt ervoor dat je alle signalen krijgt die je nodig hebt. Bovendien is luisteren het grootste teken van respect dat je iemand kunt geven.

Actief luisteren
Sharer: Ik ga actief op zoek naar bepaalde signalen. Ik luister in alle lagen van de organisatie naar wat de mensen te vertellen hebben, dat maakt mijn beeld compleet. Ik vraag advies. Vertel me eens, hoe doe je dat? Hoe zie je dat? Wat vind jij belangrijk?

Wie niet luistert, is blind
Sharer: Ook gevaren en andere dingen die niet goed gaan, kun je opsporen door goed te luisteren. Het begint vaak heel klein. Als de rest van de wereld het te horen krijgt wordt alles uitvergroot en uitversterkt. Als je niet luistert, mis je vrijwel zeker belangrijke informatie. Maar luisteren alleen niet genoeg. Je moet de signalen ook in actie om kunnen zetten. Niet weten wat er speelt heeft grote gevolgen voor het contact met de mensen om je heen, en het vertrouwen. Als het eenmaal beschadigd is, kun je dat niet zomaar herstellen. In an incredibly information-intensive, dynamic environment, you have to listen or else you’re blind.

Mooie lessen van een wijze man. Enjoy!

Gevonden via Om Malik / GigaOm. Dank ook aan Yuri van Geest die mij attendeerde op Om Malik.

17 11 2 ??

“We do a lot of looking: we look through lenses, telescopes, television… Our looking is perfected every day, but we see less and less.” — Frederick Franck

Beschuitsteeg Leiden, foto: @marcelwouters

Gisteren, zondag 6 mei, organiseerde ik met ruim veertig man een wandeling in mijn woonplaats Leiden: de #instagramwalk071. Vrienden, geïnteresseerden, fotografen. Sommigen voor de gezelligheid, anderen uit interesse voor de stad. Weer anderen hadden voor het eerst te maken met Instagram. Iedereen genoot van het prachtige weer en van het relaxte gezelschap. Leiden heeft prachtige, historische plekken en gebouwen die ik zelf nog nauwelijks kende. Ik heb er intens van genoten!

De rol die social media hierin speelt is bijzonder. De meesten medewandelaars heb ik via Twitter of Facebook beter leren kennen. Een bijzonder fenomeen. Dit creëert de samenhang, de gemeenschappelijke interesse, je leert de één kennen via de ander. Voor je het weet is iedereen met elkaar verbonden. Waar we nog niet zo lang geleden uitgingen van het ‘Internet’ als een ‘groot’ en enigszins lichaamsvreemd web dat zich buiten onszelf, in de grote wereld afspeelt, lijkt het meeste sociale verkeer op Internet anno 2012 om de mensen zelf heen gebouwd. De context bepaalt. Wij zijn zelf het web geworden.

Pieterskerk Leiden, foto: @datzagik

Event aanmaken op Facebook, logootje in elkaar blaffen, gericht wat mensen uitnodigen. Pagina aanmaken op mijn website als centrale plek met uitleg, een paar tweets versturen en klaar: alles bij elkaar misschien een half uur werk. Nog nooit was een evenement organiseren zo gemakkelijk.

Leiden. Foto van @blackbirdmk

Hoe ging dat een paar jaar geleden? Elkaar cd’s sturen, reünies organiseren, foto’s uitprinten? Nu: vantevoren een hashtag afspreken voor zowel Twitter als Instagram. Resultaat: zondagavond stonden er al ruim zeshonderd foto’s online! Nog nooit was foto’s delen zo laagdrempelig. En vooral: zo leuk!

Hooglandse Kerk (vanaf de Burcht). Foto: @dubovsky

Het mooiste van alles vind ik het kijken. We kijken de hele dag. Naar tv. Naar het verkeer. Naar elkaar. Naar ons scherm. Maar wat zie je? Dringt er tot je door waar je naar kijkt? Kun je naar iets of iemand kijken alsof het de eerste keer is? Kun je iets of iemand helemaal zien, zonder oordeel? Geen betere graadmeter van hoe iemand naar de wereld kijkt dan zijn foto’s.

Kijk eens mee naar de foto’s van onze wandeling. Natuurlijk is er veel overlap. Van plaatsen waar we allemaal zijn geweest. Maar wat je vooral ziet, is het leven door de bril van veertig nieuwsgierige, creatieve, levenslustige individuen. De één ziet dit, de ander kiest dát ene perspectief. Een derde haalt er weer een ander detail uit. De stad is prachtig en het internet is een geweldige tool. Maar het verschil wordt uiteindelijk gemaakt door de mensen.

Groepsfoto #instagramwalk071. Foto: Andy Kleinmoedig

17 11 0 ??

Als fan van Pixar-films slurp ik alles op wat ik maar kan vinden. Van The Incredibles en Ratatouille ken ik elk detail. In juni komt er weer een nieuwe Pixar: Brave. Ik kan niet wachten!

In mijn creativiteit, onderneming en persoonlijke ontwikkeling laat ik me ook graag door Pixar inspireren. Hoe komen deze creatieve pioniers tot deze ongelooflijke prestaties en innovaties? Afgelopen week stuitte ik op twee oudere video’s (hier en hier) waarin Pixar’s president en technologisch genie ED CATMULL een boekje opendoet over de bijzondere bedrijfscultuur van Pixar. Erg interessant! Voor mezelf maakte ik een samenvatting van tien tips, die ik hier graag met je deel.

1. Creëer een duurzame bedrijfscultuur die bij je past. Wat wij bij Pixar doen is heel bijzonder. Om ons bedrijf te continueren zoeken we continu naar de beste mensen, naar de beste software, naar de beste ideeën, naar de beste technieken. Maar de mensen die hier werken zijn het hart. Daarom moesten we een cultuur crëeren. Die past bij wie we zijn, waar we voor staan en hoe wij werken. Dat moeten we uitvinden. Elke dag opnieuw. Wat blijft er van over als de oprichters er straks niet meer werken? We kijken naar de lange termijn.

2. Leer van je fouten. Zolang het allemaal goed gaat, neem je dingen voor lief die minder goed gaan. Toy Story 2 was een groot succes maar ook een enorme bevalling, die eigenlijk teveel van onze mensen vroeg. We besloten deze problemen onder ogen te komen. Onze strategie is veel self-assessment doen. Digging deeper. Je ervan bewust zijn is niet genoeg. Die aanpak heeft succes. We zorgen nu heel goed voor onze mensen. Met betere ergonomie, masseurs en beperkte werktijden. Het resultaat is zeer positief. We besparen bovendien veel meer dan we eraan uitgeven.

3. Creëer een sfeer waarin mensen zich veilig voelen. Onze mensen werken hard, zijn gefocust, grappig en bevlogen. Het is noodzakelijk dat iedereen zich veilig voelt om dingen te bespreken. We zijn eerlijk tegen elkaar. Brutally honest. We kunnen natuurlijk niet alle problemen oplossen, maar we weten precies wat er bij onze mensen speelt. Feedback is taken in good spirit. We ondersteunen onze mensen. En dat werkt.

4. Zoek nieuwe manieren om het beter te doen. Animators lieten niet graag hun werk zien als het nog niet klaar was. Zo’n houding vertraagt het werkproces. We hebben ontdekt dat de meeste mensen veranderingen, verrassingen en schaamte liever uit de weg gaan. Het zit diep. Dat moeten we onderkennen. We wilden het anders gaan doen. In een daily laten ze elkaar het werk zien waar ze mee bezig zijn, elke dag weer. Ook al is het nog niet af. Fouten worden zo ook veel sneller opgespoord. En als je klaar bent, ben je klaar. Je kunt het toch niet eindeloos vasthouden. Doordat iedereen dit elke dag met elkaar doet, raak je eraan gewend. Zo leer je je over schaamte en verlegenheid heen te zetten. Dat bevordert de creativiteit.

5. Focus op mensen, dan pas op ideeën. Een film is in feite het resultaat van duizenden ideeën. De meeste en belangrijkste moeten goed zijn. Maar er zijn veel misverstanden over ideeën. Wat is belangrijker: goede ideeën of goede mensen? Geef een goed idee aan een middelmatige groep mensen, dan bakken ze er niets van. Maar geef een middelmatig idee aan een goede groep, en ze vinden er wel iets op. Of ze gooien het weg en komen met iets nieuws. Je hebt dus eerst een goed team nodig. Hoe beter het team werkt, hoe beter de ideeën. Je kunt mensen inspireren, belonen en aanmoedigen. Dat kan niet met ideeën. We zorgen voor onze mensen en ondersteunen ze. We put people first. Ideeën zijn het resultaat van mensen die goed met elkaar samenwerken. Dat is de graadmeter van ons succes.

Ed Catmull—"With Pixar we want to touch world culture in a positive way"

6. En goede organisatie kan niet zonder goede communicatie. In het begin werkten hier alleen animators en technische mensen. Toen we avondvullende films gingen maken, hadden we ook productiemanagers nodig. Er moeten namelijk een miljoen dingen worden geregeld. We wilden controle houden: welke informatie is op welke plaats op welk moment. Maar de mensen op de werkvloer werden gek van die controle: het stond de flow, de voortgang van hun werk in de weg. De fout die we maakten was dat we de organisatiestructuur verwarden met de communicatiestructuur. Nu hebben we een open door policy: iedereen kan op elk moment bij iedereen binnen lopen. Een verandering met veel positieve gevolgen. Iedereen inspireert elkaar.

7. Jezelf steeds opnieuw uitvinden is noodzaak. De evaluatie (postmortem) na de afronding van een project is altijd belangrijk en waardevol. In action, people are flying by their gut.. Natuurlijk willen we het de volgende keer beter doen, dus hebben we bepaalde informatie nodig. Daar is altijd veel weerstand tegen. We proberen daarom steeds nieuwe manieren uit, om het goed in te steken. Otherwise they game the system. Door op een prettige, prikkelende manier feiten te verzamelen en te presenteren, slagen we erin ons werk te verbeteren en weerstand te overwinnen. Evaluaties zijn als vitamines, je hebt het nodig, punt. Uiteindelijk is iedereen heel blij dat we dat doen.

8. Het verhaal is meer dan een hol begrip. ‘Het verhaal is het belangrijkste’ riepen we in het begin, het was onze filosofie over films. Natuurlijk is dat ook zo. Maar andere filmmakers gingen die spreuk kopiëren. Net als ‘kwaliteit is het belangrijkste’. Als iedereen dat roept, betekent het eigenlijk niets meer. Het gaat erom dat wat je zegt, ook daadwerkelijk leidt tot een bepaald gedrag. Iets roepen kan iedereen. Wat je zegt is minder belangrijk dan wat je doet. Het belangrijkste van een film is dat er iets in zit, echte mensen-problemen, waarin iedereen zich herkent.

9. Maak de film die je zelf graag wilt zien. Veel mensen vragen zich af of we onze films speciaal voor kinderen maken. Dat doen we niet. We willen niet kleinerend zijn, dat vinden kinderen niet leuk en voor volwassenen is het niet boeiend. Kinderen zijn gewend in een volwassen wereld te leven waarin dingen gebeuren die ze niet begrijpen. Bij Pixar maken we films die we zelf leuk vinden, die voor onszelf betekenis hebben. Gelukkig vinden veel kinderen het leuk.

10. Kunst en technologie zijn sterk met elkaar verbonden. Toen Walt Disney begon in de jaren dertig, was er een technologische revolutie aan de gang. Alles was nieuw: film was nieuw, kleur was nieuw, geluid was nieuw. Dat wordt nog wel eens vergeten. Disney adapted all the technology as it came along. Je kunt de films die werden gemaakt nooit los zien van de technologie. Het is een heel ecosysteem waarin alles met elkaar samenhangt.

7 5 0 ??

Het volledige programma van North Sea Jazz 2012 is eindelijk bekend! Eén van de muzikale hoogtepunten van het jaar. Je vindt alle info op northseajazz.com

Elke jaar krijg ik de vraag om tips te geven: welke artiest moet ik gezien hebben? Onder voorbehoud dat ik natuurlijk niet alles ken wat er speelt — zijn hier mijn tips voor 2012, voor elke dag vijf:

VRIJDAG 6 JULI

De rijke, warme stem van Gregory Porter heeft mij meteen in het hart geraakt. Erg stijlvol en het schijnt live een fenomeen te zijn. Ik ga zeker kijken!

Robert Glasper is een visionair pianist om in de gaten te houden. Met Black Radio maakt hij een serieuze flirt met hiphop. Het levert hele mooie muziek op. Ik ben erg benieuwd naar het concert!

Bram Stadhouders is een groot Nederlands talent en wat geweldig dat de organisatie uitgerekend hem dit jaar carte blanche heeft gegeven. Een vreemde eend in de bijt, volstrekt origineel en zeer avontuurlijk. Dat móet wel een grote jongen worden.

Het geweldige Metropole Orkest geeft twee concerten op vrijdag, onder leiding van de geniale componist/arrangeur/dirigent Vince Mendoza. Een van de solisten is de sensationele saxofonist Joshua Redman. Het vermaarde orkest ligt door de cultuurbezuinigingen zwaar onder vuur. Het beste wat we kunnen doen is genieten van de muziek en het aan iedereen vertellen!

Drummer Brian Blade is niet alleen een geweldig begeleider. Hij heeft ook een fabelachtige eigen groep ‘The Fellowship’. Daarin smeedt deze briljante muzikant al zijn invloeden uit de jaren zestig en zeventig samen tot een magisch, muzikaal-spiritueel bouwwerk.

ZATERDAG 7 JULI

Als je op dit moment toch één hippe Nederlandse band gezien móet hebben is het wel Bruut! Deze bazen spelen met vuur. Fenomenale jonge muzikanten die de pannen van het dak spelen, wat wil je nog meer?

Rufus Wainwright hééft het gewoon. Een persoonlijke favoriet die ik leerde kennen van zijn intieme optredens in de kroeg. Of het op een jazzfestival thuishoort mag iedereen zelf bepalen, maar ik vind dit een weergaloze artiest. Zijn concerten zijn groots, entertaining en meeslepend. Must see!

Voor wie nog niet heeft gehoord van bassiste/zangeres Esperanza Spalding: ga haar checken. Zij speelt en zingt als een engel die op aarde is neergedaald. Eén ontwapenende brok muziek en bezieling.

Rudder is het hobbybandje van Keith Carlock, één van de beste drummers die ik de laatste twintig jaar voorbij heb zien komen. Ik zag hem eerder live bij Sting en Steely Dan. Alleen hém zien spelen is al een feest.

Zangeres Gretchen Parlato is ook een persoonlijke favoriet. Haar zijdezachte geluid en haar even nonchalante als virtuoze manier van zingen is zó bijzonder. Ik ben betoverd en nog volledig onder invloed.

ZONDAG 8 JULI

Janella Monae zette vorig jaar niet alleen North Sea Jazz op haar kop, ook het fameuze Glastonbury Festival. Een dame die alles heeft. Haar energieke muzikale show heeft op mij enorm veel indruk gemaakt. Daar wil ik meer van!

Met zijn ranzige, sophisticated sound en zijn diepe, quasi-vertraagde time heeft zanger D’Angelo in 2000 de muziekwereld voorgoed veranderd. Nu is hij weer op pad. In Paradiso (begin februari) werd ik omver geblazen door zijn unieke vibe, die elementen had van Prince, Jimi Hendrix en James Brown. Laten we hopen dat het dit jaar net zo legendarisch wordt als zijn vorige North Sea Jazz optreden!

In de Nederlandse muziekwereld neemt saxofonist David Kweksilber een unieke plaats in. Een ongekend virtuoos en eigenzinnig muzikant die zowel in de jazz als in de klassieke muziek de absolute top behoort. Zijn muziek is intelligent, feestelijk en interessant. Zondag speelt hij met zijn big band. Echt een aanrader!

Zanger Bernhoft is één van de sensaties van de afgelopen paar jaar. Hij begeleidt zichzelf met een loopstation. Het lijkt allemaal niet zo bijzonder als je het leest of ziet. Tot je hoort.. Wat. Een. Stem.

Wie zich afvraagt hoe de toekomst van de jazz eruit ziet, kan op de eerste rij gaan zitten bij trompettist Ambrose Akinmusire. Hogere wiskunde vindt de één, diepe roots zegt de ander. Zeker is dat de nieuwe jazz door niemand met zoveel overtuiging wordt gespeeld. Virtuoos, indrukwekkend en bijzonder.

Wie gaat, ik wens je alvast veel voorpret, misschien zien we elkaar daar!

20 10 0 ??

Ik kan het niet goed doen.

Ik kan niet voorkomen dat ik iemand teleurstel, of de mensen van wie ik houd.

Hoeveel ik ook doe, hoe hard ik ook werk, wat ik ook doe, er is op dat moment altijd wel iets wat ik níet kan doen. Er is altijd een reden waarom de dingen die ik doe, niet goed zijn. Of niet af.

Er is altijd wel iets aan mij imperfect, inconsequent of onredelijk.

Ik zal nooit in de schaduw staan van mijn helden. Ik zal nooit zo mooi kunnen vertellen als het mij ooit is verteld. Ik zal nooit zoveel impact hebben als mijn idolen, wat die zijn bigger than life.

Ik kan niet voldoen aan alle verwachtingen van mijn familie, mijn vrienden of collega’s die in mij misschien een hoop of een belofte zagen.

Ik kan me niet meten aan de beelden uit de jongensboeken die mijn wereldbeeld vormen. Ik kan niet die mooie, volwassen man zijn — die met het perfecte gezin, de perfecte baan, het perfecte huis, de perfecte danspasjes, de perfecte yogalessen en de perfecte relaties — die ik had gehoopt te zien in de spiegel, later als ik groot ben.

Ik kan niet alles weten. Ik kan niet alles lezen. Ik kan niet alles van iedereen bijhouden. Ik kan niet alles zo grondig doen als ik zou willen. Het is toch niet goed genoeg. Er is altijd iets beters, iemand die het nog veel beter doet. Slimmer, sterker, eerder, mooier, stoerder, talentvoller. Als ik toch iets goed kan doen, ben ik meestal te laat. Of is er te weinig tijd. Niet genoeg tijd om te genieten. Niet genoeg tijd om ervan te leren. Niet genoeg tijd om de vruchten te plukken.

Ik kan niet zijn wie ik allemaal zou willen zijn. Ik kan niet John Coltrane zijn, Ravel, Wayne Shorter en Bach tegelijk. Of eentje met wat plugins ingebouwd van Steve Jobs, Sting, Mahatma Gandhi, Johan Neeskens, Wim T. Schippers of Simon Carmiggelt.

Helemaal aanwezig. Dat is voorlopig het maximale wat ik te bieden heb. Het is misschien niet alles, maar nog altijd oneindig meer wél van mij dan niet.

11 12 0 ??

De kunstenaar leeft in een eigen wereld. Een muzikant denkt bijvoorbeeld in geluid. Een schilder of fotograaf denkt waarschijnlijk in beelden. Een schrijver misschien in woorden. In deze wereld gelden eigen regels, verhalen, wetmatigheden, tradities. De kunstenaar speelt met de bouwstenen, met de vorm, met de structuur, met de energie, met combinaties. Er ontstaat een eigen versie. Iets nieuws, iets anders. De manier waarop de kunstenaar de wereld bekijkt en beleeft is uniek.

Het publiek leeft intussen ook in een eigen wereld. Een leven van dag tot dag, dat gestaag doordendert van uur tot uur. Met regels, symbolen, rituelen, gewoonten, imperfecties, ongemakken en uitspattingen. Met impulsen, voorkeuren, levensverhalen, emoties en grillen. Met symbolen: huizen, auto’s, klokken, verkeersborden, tekstberichtjes, tv-beelden. Alles wat de mens waarneemt wordt ‘vertaald’ en heeft daardoor betekenis en waarde.

We zijn steeds op zoek. We willen vermaakt worden, verrast, verrijkt. We zijn hongerig, op zoek naar plezier, naar nieuwe prikkels. We willen graag. Even in een andere wereld. Een andere kijk. Een nieuwe invalshoek. Een betere manier van zeggen. Een perspectief waar je nog niet eerder was gekomen. Of een goede bekende, bij wie je even kunt opstappen, weg van dit, weg van hier. Even vereenzelvig je je met je held. Publiek is er overal en altijd.

De wereld van de onbegrepen kunstenaar en die van zijn publiek lijken grotendeels gescheiden. Dat die twee werelden elkaar ontmoeten is bepaald niet vanzelfsprekend.

Waar wachten we eigenlijk op? Wordt de kunst alleen ontvangen en begrepen, als die ook door een niet-kunstenaar kan worden begrepen? Er moet ergens een beweging plaatsvinden, een transactie, een vertaling, een ervaring. Dit fenomeen is bijzonder en fascinerend.

Het wachten is op een moment van herkenning. Een moment waarop iemand zich voelt aangesproken. Ineens is er een wisselwerking. Een moment van aandacht, respons, transitie, transformatie, hoe je het wilt noemen. Een fractie van een seconde waarin je wordt meegenomen, uitgedaagd, betoverd of even uit je comfort-zone wordt gehaald. Overmand door schoonheid, door magische vervreemding misschien of — doe eens gek — door de kunst zelf.

Vertel je als kunstenaar een herkenbaar, aansprekend verhaal in symbolen die mensen begrijpen, dan creëer je betekenis en waarde. Wie spreek je eigenlijk aan? Heb je het tegen een klein groepje intellectuelen? Of ben je alleen bezig met een statement voor je collega’s? Kun je je eigen kunstenaarswereld ook van een afstandje bekijken? Door de bril van iemand die jou nog nooit heeft ontmoet? Ga in gesprek. Hoe wordt de kunst geconsumeerd, gebruikt, genoten? Faciliteer je momenten van contact? Ben je waar het publiek is of blijf je in je eigen wereld rondhangen?

De waarde van je werk erkennen en benoemen vanuit het perspectief van de ontvanger, is een eerste stap op weg naar een verdienmodel.

Misschien komt er na de eerste ervaring nog wel zo’n moment. Van publiek dat nog een keer wil, of meer. Om door te geven. Of om aan iedereen over te vertellen. Misschien wil men iets van je kunst mee naar huis nemen. Met de magie nog vers in het geheugen. En geef ze eens ongelijk!

Een volgende stap is: hoe wordt die waarde terugvertaald naar wat jij, de kunstenaar, zelf nodig hebt. Een goed bestaan als mens is immers een belangrijke basisvoorwaarde om je kunstenaarschap voort te zetten, te verbeteren en verder te ontwikkelen.

Wanneer geef jij het publiek jouw magische moment?

7 9 0 ??

Ack van Rooyen, foto Melanie Caitlin

Hip
Ack: We waren de eersten met jazzplaten uit de States. Met onze 78-toeren van Stan Kenton waren we de koning.

Op het conservatorium in Den Haag studeerde ik klassiek. Jazz mocht niet door de voordeur. Ik speelde in symfonieorkesten. Geld was er nooit. Jazz was ook hip. It’s hip to be hip. Ik ben nooit in de situatie geweest dat ik alleen van jazz moest leven.

Ik speelde al jong bij The Ramblers. Voor mijn plezier ging ik ’s avonds spelen in de Sherazade in Amsterdam. ‘s Nachts terug met de krantenwagen van de Telegraaf. Voor een gulden mocht je mee. Lekker op die warme kranten.

Ik ben opgegroeid met Rob Madna en Rob Pronk, jongens die veel meebrachten. Mijn broer Jerry wist alles beter. Hij kon al arrangeren toen ik nog buiten liep te voetballen. Supermuzikaal was-ie. Hij had vioolles, kon piano spelen, het ging ‘m allemaal makkelijk af.

Flugelhorn
Ack: Flugelhorn is een ander soort embouchure dan trompet. Het is losser. Het mondstuk is ook dieper.

De flugelhorns spelen altijd aan de buitenkant van het muziekcorps. Ook bij de jacht. Net als de vleugelspelers bij voetbal. Vandaar Flügel.

Flügelhorn is de Duitse naam. Adolphe Sax noemde het Klappentrompete. Een overgangsinstrument met kleppen, net als een saxofoon.

Trompettisten
Ack: Ik heb veel geleerd van Art Farmer, van zijn wendingen en melodielijnen.

Begin jaren vijftig was Clifford Brown the man, de rest verbleekte erbij. Het kán ook eigenlijk niet mooier. Geweldig. Hoe clean hij was. Ook als mens.

Toen ik Woody Shaw voor het eerst hoorde, wist ik meteen: dit is iets nieuws. Die had een paar giftige pijlen op zijn boog. Wat daar harmonisch gebeurde.. En met zoveel overtuiging. Ik begreep er niks van, maar mijn oren stonden ineens rechtop.

Kenny Wheeler is ook heel bijzonder. Zeker als je zijn eerste jaren kent, toen hij nog bebop speelde. Ook op de flugelhorn kan hij mooi hoog spelen, hij blijft trefzeker, het stemt goed. De titel van zijn stuk Everybody’s song but my own. Het zegt veel over hem.

Jarmo Hoogendijk vind ik ook heel goed. Hij was een leerling van me. Maar ik denk dat ik meer van hem geleerd heb dan hij van mij.

Amerika
Ack: De Amerikaanse mentaliteit vind ik wel leuk. De ander ophemelen: “You sounded great!” Dat heb je hier niet zo. Het is zeldzaam dat iemand naar voren stapt om te vertellen hoe goed-ie het vond.

In Amerika is het anders, ze hebben meer roots in de muziek. Ook het publiek. Ze weten er meer van, ze voelen er meer van. Ze zijn er echt mee opgegroeid, wij niet.

Ack van Rooyen, foto Melanie Caitlin

Dansen
Ack: Ritmisch spelen moet al in jezelf aanwezig zijn. Je kunt dansen of niet. Aan Herbie Hancock vroegen ze eens les te geven over ritme. Na een uur zei hij: “See you tonight in the disco!”.

De orkesten van Basie en Ellington hadden een concertboek en een dansboek. In de tijd van de jitterbug kon je nog op jazz dansen; de dans paste precies bij de muziek. Toen de bebop kwam was jazz geen dansmuziek meer, het was luistermuziek geworden.

Luisteren
Ack: Het hoge geluidsvolume heeft voor mij veel interesse weggenomen van muziek, ook van goede spelers.

The Beatles speelden in voetbalstadions. De zalen werden groter, de speakers werden groter. Ook al zijn de zalen nu soms klein, de speakers zijn nog steeds groot. Sommige musici spelen met een koptelefoon op. Dat kan toch eigenlijk niet. Het is gewóón geworden.

Het oog is sterker dan het oor. Dat is het grote succes van televisie. Het oor loopt er achteraan. Het oog kan meer en sneller waarnemen.

Luisteren is één van de belangrijkste dingen. Wat hoor je van de ander terwijl je speelt? Als je goed luistert, merk je dat je dingen kunt weglaten.

Tell us a story
Ack: De liedjes die ik uit mijn hoofd heb geleerd, zijn altijd gebleven. De imprinten zijn diep. Ik speel ook het beste op stukken die ik van binnen en buiten ken. En waarvan ik de tekst ken. Ruud Brink zei ooit: “Niemand luistert naar de tekst”. Zong-ie: “Just friends, Fisherman’s’ friends”.

Ik speel graag standards. Het mooie is, dat er altijd vraag en antwoord in zit. Er zit een conversatie in. Dat mis ik veel in nieuwe muziek. Je hoort alleen maar vragen. Goede spelers vertellen een verhaal. Tension and release. Hey man, tell us a story.

Brushes
Ack: Ik speel graag in duo’s. Op flugelhorn kun je ook niet zo hard spelen. Drummers pakken natuurlijk graag uit. Dat is niet zo gek, met al dat metaal en die stokken. Ze doen brushes er maar een beetje bij. Weinig drummers passen zich aan aan het volume. Mel Lewis, die kon heel zacht spelen. En intensief!

Je moet blijkbaar lang spelen om te beseffen wat zacht en langzaam is. Dat je niet speelt om iets te bewijzen.

Muziek, daar kun je zo weinig over zeggen. Het is een gevoelskwestie. Het betekent voor iedereen iets anders.

Ack van Rooyen, foto Melanie Caitlin

73 14 2 ??

Rond mijn zestiende had je in Leiden een paar platenwinkels. Naar de V&D ging ik af en toe voor de koopjes, maar het was er groot en ongezellig. De Free Record Shop was het ook niet. Voor de baliemedewerkers van het type ‘na school ben ik gelijk gaan werken’ moest ik de naam van een artiest altijd drie keer herhalen. Ze kenden niks. Het werd al gauw duidelijk: Plato.

Plato Leiden, Vrouwensteeg, Leiden

De winkel zat in een steegje, je moest het echt weten te vinden. De meesten waren van het alternatieve type. Wat bleke gezichten, vaak zwart gekleed. De muziekkeuze in de winkel zelf was dat ook. Maar ik voelde me altijd verbonden met deze mensen en hun klanten, die net als ik op zoek waren naar hun lievelingsmuziek.

 
Plato had van die wat knullige, zelfgemaakte houten bakken met cd’s. Maar de winkel straalde liefde voor muziek uit. Achter de balie zag het er rommelig uit, maar ik was stiekem jaloers: zij hoorden nieuwe platen altijd als eerste! Ze bleven ook relaxed als ik weer eens tot sluitingstijd in de weer was met niet kunnen kiezen. Een plaat terugbrengen omdat je ‘m toch niet zo tof vond was gelukkig nooit een probleem.

 
Links achterin stond de bak met jazz. Plato had een flinke collectie! Geen bullshit, veel onbekend werk, alleen maar goeie shit. Ik kon er wel in verdrinken.

 
En deed dat ook regelmatig. In die tijd zoog ik alles op. Vertelde iemand over die ene van Miles, de nieuwste Scofield, een klassieke ECM of een obscure Zawinul? Ik ging gelijk op onderzoek uit. In Plato. Tussen de U2- en Zappa-fans met mijn rare jazzplaten. En zo’n krakende volumeknop die het vaker niet deed dan wel. Op zaterdag moest je soms een kwartier in de rij staan voor je kon luisteren.

 
Zat ik dan met een stapel cd’s, intens de ogen dicht of druk lezend in de hoes. Het moment waarop je minstens de helft weer terug moet leggen, zo lang mogelijk uit te stellen.

 
De impact die muziek heeft als je ‘m voor het eerst hoort, is enorm. Tientallen wonderbaarlijke platen hoorde ik daar voor het eerst, daar op die kruk. Daar zat ik, op het kruispunt van mijn adolescentie, in totale overgave een beetje te sterven omdat de muziek recht mijn hart binnenkwam, intussen worstelend volwassen te worden, terwijl ik de winkel in keek. Bang dat iedereen mij maar raar vond met mijn gekke muziek. De mensen van Plato vonden mij geloof ik wel okee.

 
De dubbel-LP ‘Live at the Plugged Nickel’ (Miles Davis) kocht ik er ook. De plaat kostte dik 35 gulden, een behoorlijke aankoop. Het is één van de platen die — naar later bleek — mijn leven veranderde. Ik moest en zou zelf ook de muziek in. Ik hoorde Wayne Shorter en Herbie Hancock en al begreep ik er niets van, ik werd betoverd. Daar op die kruk. Dankjewel Plato.

Dit artikel verscheen eerder in de serie ‘De platenzaak die mijn leven veranderde’. Een initiatief van Niels Aalberts en Guuz Hoogaerts ter gelegenheid van Record Store Day, 21 april 2012.

4 0 0 ??

In dit land vol marketing, hypes, bubbels en social media-goeroe’s beschouw ik Niels als één van de weinigen die weet hij over praat. Hij zit bovenop de ontwikkelingen, kan zijn verhaal goed staven met cijfers, gezond verstand en nuchtere resultaten. Hij is niet bang voor heilige huisjes. En niet onbelangrijk: hij houdt zielsveel van muziek. Inmiddels heeft hij een indrukwekkende hoeveelheid kraakheldere cases verzameld. Hoog tijd om deze man een paar vragen te stellen, vragen die ‘spelen’ in de muzikantenwereld om mij heen.

1. Niels, je bent een bekende blogger. Heeft dat zin, bloggen? En voor wie is het geschikt om te bloggen?
Niels: Ik ben geneigd te antwoorden: voor iedereen. Maar dat is natuurlijk niet zo. Laat ik vertellen wat het mij heeft gebracht en nog brengt, mag iedereen daarna voor zichzelf uitmaken of hij/zij daar behoefte aan en zin in heeft:
- Ontzettend veel plezier en lol, de motor van het leven.
- Mijn ideeën en gedachten, hoe wild of vaag soms, ordenen en concreter maken door ze regelmatig op te schrijven.
- Die visie nog scherper maken door ‘em regelmatig uit te (moeten) leggen aan of te verdedigen tegenover lezers en reageerders, in de reacties onder een blogpost, op Twitter of Facebook.
- Leerzame lessen en ervaringen. Door mijn eigen te vertellen en toe te lichten (maakt de geleerde lessen ‘hard’), maar vooral door de ideeën, oplossingen, bijdragen, visie van en meningsverschillen met anderen. Extreem waardevol.
- Uitbreiding en verdieping van mijn netwerk, op basis van inhoud. Daar ken ik jou van, Tom.
- Regelmaat in mijn leven; beter dan roken.
- Werk en opdrachten.
- Een boek: http://bit.ly/Doorbraak.
- Met frisse tegenzin soms met m’n kop op de buis.
- Zo’n internetcliché: meer zichtbaar en status als ‘expert’. Beetje blasé om te zeggen (want daar hecht ik zo min mogelijk aan), maar het is wel waar. In positieve en negatieve zin; goeroe en paria tegelijk (vandaar dar TV belt ;-)…
Ik denk dat ik zo niet eens volledig ben.

2. Hoe belangrijk is dat hele Internet nou helemaal voor muzikanten? Het gaat toch om de echte wereld, om echte contacten van mens tot mens?
Niels: Ook ja. Maar internet is wel een heel goede manier om datgene wat je doet op 1 album of in een anderhalf uur durend optreden op een slimme, inhoudelijke en effectieve manier ‘uit te venten’ en zo (meer) publiek te vergaren. Dat ‘uitventen’ klinkt wat plat, maar dat is het in feite wel. Door het op internet te vertellen, delen of te ‘herverpakken’ kun je met veel geduld en inzet een groter publiek bereiken. Persoonlijke, echte contacten zijn nog steeds heel waardevol, onbetaalbaar zelfs, maar internet kan je helpen de impact ervan te vergroten, die impact te delen (en daardoor te vermenigvuldigen!) en vooral ook zorgen dat je op termijn kansen hebt op méér persoonlijk contact, met fans of mensen die je verder helpen. Criticasters mogen internet graag afdoen als inferieure vervanging van persoonlijk contact; ik geloof dat ze elkaar positief kunnen beïnvloeden. Er is geen sprake van vervanging; ze bestaan naast elkaar. En de som is meer dan de delen.

3. Als je als artiest nú instapt met jezelf te profileren als artiest, waar moet je dan beginnen?
Niels: Bloggen is in mijn ogen uiteindelijk het meest intensieve, verregaande maar ook het meest krachtige medium. Zowel in beeld, tekst als geluid, zeker in combinatie met Twitter en Facebook. Door simpelweg je blogposts door te plaatsen en het gesprek aan te gaan genereer je traffic, aandacht, publiek en dynamiek. Voor muzikanten zijn Soundcloud, Bandcamp, iTunes en/of Spotify op/via je site of blog natuurlijk onontbeerlijk. Mijn blogtips en -ervaringen op een rij lees je hier. Meer visie en strategie in mijn boek http://bit.ly/Doorbraak

4. Wat zijn de beste manieren om de impact van je Internet-activiteiten te meten?
Niels: Ik ben dol op statistieken (krijg je er vaak gratis bij bij Blogger, WordPress, Tumblr, Google Analytics, Bandcamp en Soundcloud), de ‘holy grail’ van internet. Meten = echt weten. Niet eerder kon je zo gemakkelijk, zo goed en zo effectief 1-op-1 contact opbouwen met je publiek en fans; daar zat voorheen een label of winkelier tussen. Dat is nu anders. Maar als je me vraagt wat de beste manier is om de impact te meten, hecht ik uiteindelijk vaak meer waarde aan 1 oprechte tweet (positief of negatief) dan aan een cumulatieve grafiek of gemiddelde statistiek. Eén gemeende opmerking zegt me vaak meer over wat ik goed of fout doe, wat beter kan, wat ik vaker of minder moet en kan doen. Het gemiddelde is nooit de norm, rapportcijfer 1 of 10 heeft meer informatiewaarde dan een mager 6je.

5. Valt er eigenlijk nog wel geld te verdienen in de muziek? Of kan dat alleen als je veel op tv bent?
Niels: Dat is nog steeds lastig, en da’s nooit anders geweest. Met TV en radio aan boord wordt dat wel iets makkelijker, maar het is niet de enige route. Ik geloof dat door de digitalisering en het voortschrijden van de techniek kosten omlaag kunnen, digitalisering ook de mogelijkheid biedt soms enkele tussenschakels over te slaan (scheelt ook €€€!) en daardoor de marges voor muzikanten kunnen verbeteren, ook zonder radio, TV, een platenmaatschappij, manager of duizenden euro’s aan marketing en opnamekosten. Dat is echter wel keihard werken, meer dan een full-time baan. Maar zoals gezegd: dat is nooit anders geweest. In muziek en de creatieve sector gaat niets vanzelf.

Niels Aalberts EHPO — Doorbraak: Zero Budget Marketing Op Internet

6. Veel muzikanten vinden waardering krijgen misschien nog wel belangrijker dan veel geld verdienen, hoe zie je dat? En hoe speelt Internet daarin een rol, denk je?
Niels: Zoals ik eerder zei: veel eerlijker, oprechter en directer dan in 1 tweet of 1 Facebook-bericht krijg je het niet! En niemand die die mensen dwingt, vraagt of verplicht dat te doen. Reacties na afloop van een concert, bij de garderobe of in de kleedkamer, zijn nog altijd persoonlijker, maar daar is je tijd beperkt en kun je vaak niet 100% aan ‘de vraag’ voldoen. Die conversatie en waardering kan prima doorgaan op je site, blog, Twitter of Facebook. Ideaal. Ook als niet-muzikant put ik enorm veel energie uit die 1-op-1 spontane waardering en haal veel nuttige lessen uit gefundeerde kritiek (daar horen de vele roeptoeters, trollen en reageerders op internet niet bij).

7. De CD is op sterven na dood, als je alle berichten moet geloven. Denk jij dat het waar is? Heeft het uberhaupt nog zin om iets ‘fysieks’ uit te brengen?
Niels: Zeker! Alleen geen simpel cd’tje met weinig (toegevoegde) waarde voor je fans. Er zijn mensen die dat nog steeds willen, maar vraag daar dan een redelijke prijs voor. En dat is niet (meer) €15 in een winkel; die tijden zijn voorbij. €15 uit jouw handen na afloop van een concert daarentegen kan prima; dat jij erbij bent maakt het al meer dan een cd. Maar bied daarnaast ook heel betaalbare downloads aan (weinig toegevoegde waarde, geen voorraad- en reproductiekosten, dus heel goedkoop houden en snel verspreiden), streams, YouTube’s, iets ‘gratis’ voor mensen om te proeven (mag bij de bakker ook, bij de aanschaf van een nieuwe auto maak je ook een proefrit), maar ook de SuperdeLuxeAllesEropenEraan-versie voor je échte fans, incl. 1 van je teennagels. Voor dat laatste is nl. een klein percentage bereid een uitzonderlijk bedrag te betalen. Je ziet dat goed bij crowdfund-projecten: de overgrote meerderheid betaalt niks of slechts €1 à €2, 10-20% betaalt een schappelijke, ‘normale’ prijs en een heel klein % betaalt een uitzonderlijk bedrag. Bied al die opties (een plectrum of poster voor €1 is ook geld!). De grap is dat het samen genoeg zou kunnen zijn.

8. Wat is je visie op Spotify? Het heeft zogenaamd de toekomst, maar intussen lijkt het alsof er geen droog brood mee te verdienen valt.
Niels: Spotify is een baby, een peuter hooguit. Dat businessmodel is in ontwikkeling, voldoende massa is de sleutel. De wereld beweegt zonder twijfel deze kant op, streaming is een ontwikkeling die echt niet te stoppen is. Massa (‘music like water’, zoveel mogelijk gebruikers aan boord) is noodzakelijk om het per artiest of per track iets substantieels op te laten leveren; dat gaat niet van de ene op de andere dag. Daarnaast moet je de inkomsten niet vergelijken met ‘oude’ inkomstenstromen. Dat is niet fair, niet reëel. Die wereld gaat dood, dat is voorbij, get over it, move on. Dat gezegd hebbende is er wel dringend behoefte aan transparantie over de inkomsten vanuit Spotify, en snel. Anders is het geen haar beter dan oude platencontracten waar muzikanten niks van snappen, kosten ongelimiteerd en ondoorzichtig opgevoerd kunnen worden en 20% royalties feitelijk een eufemisme waren voor ‘wij houden 80%’.

9. Je bent een hele ervaren Internetter. Hoe filter jij al die informatie die er op je afkomt?
Niels: Moeilijk. Ik ben er te hongerig voor, en dat breekt me wel ‘ns op… Als filter werkt Twitter voor mij het best. Ik vind boeiend wat mijn netwerk boeiend vindt, en vice versa denk/hoop ik.

10. Als ik me op sociale media profileer, moet ik zeker gaan schrijven wat ik vandaag op mijn boterham heb. Dat heeft toch geen zin?
Niels: Klopt, dat heeft weinig zin. Maar Twitter, Facebook of andere sociale media afserveren omdat men óók over koetjes en kalfjes praat nog minder. Beoordeel die social media niet op 1 enkele uiting; ook in ‘het echte leven’ zit 1 zinnige opmerking over muziek, marketing of management verpakt tussen 2 over het weer en de uitslag Utrecht – Ajax van gisterenavond. Da’s op Twitter niet anders. De verschillende Tweets maken het boeiend, de samenhang (dus inclusief persoonlijke tweets) maakt het waardevol. Jij koopt toch ook liever een tweedehands auto van iemand waarvan je weet (of denkt te weten) dat-ie thuis z’n vrouw niet slaat? Dat vertelt hij tussendoor, nooit rechtstreeks.

11. Wie zijn jouw eigen helden?
Niels: Johnny Marr, Alan McGee, Donnie Darko, Dusty Springfield, Richard Russell, Vernon ‘God’ Little, DJ Shadow, Thom Yorke, Johnny Greenwood, Bruce Springsteen, Morrissey, Nick Drake, mijn vriendin en onze kinderen, Lennon & McCartney, Robert M. Pirsig, Malcolm McLaren, Noel Gallagher en Sam Cooke zijn de eersten die in me opkomen.

28 19 1 ??